Uzasadnienie
A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uzasadnił tym, że prowadzona przez niego jednoosobowa działalność gospodarcza w zakresie transportu nie przynosi znacznych dochodów, a wręcz generuje straty. Egzekucja kary pieniężnej pozbawi skarżącego płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie niezbędnych, bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością. W konsekwencji powyższe doprowadzi do zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
W doktrynie i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania. (vide P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, str. 224).
Cechy wykonalności nie mają wszelkie akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie takiej decyzji nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji (vide postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja od odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja ta nie obliguje skarżącego do jakiegokolwiek działania i nie nakłada również uprawnień.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.