Uzasadnienie
W złożonej skardze skarżąca wniosła m.in. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek taki skarżąca ponowiła w piśmie z dnia 13 lutego 2012 r. Powyższy wniosek został potraktowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym skarżącą wezwano do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca w terminie nadesłała wypełniony urzędowy formularz wniosku zakreślając w nim, iż wnosi tylko o zwolnienie od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
W sprawie niniejszej strona wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. b) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona wnosząca skargę na działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Sprawa, w której skarżąca wniosła skargę, mieści się w kategorii spraw wymienionych w powołanym przepisie, zatem strona jest w tej sprawie zwolniona z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Wobec tego, że strona nie ma obowiązku uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych w sprawie w której wniosła skargę, zgłoszone żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, nie znajduje uzasadnienia. Innymi słowy, nie ma podstaw do wydania orzeczenia w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, ponieważ w niniejszej sprawie skarżącej przysługuje zwolnienie ustawowe z obowiązku ich ponoszenia.
Reasumując powyższe, w przypadku gdy strona jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie ustawy (tak jak skarżąca w sprawie niniejszej), brak jest podstaw do powtórnego zwolnienia strony z kosztów sądowych na podstawie orzeczenia sądu (lub referendarza sądowego). Powyższe skutkuje odmową uwzględnienia złożonego wniosku.
Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 239 pkt 1 lit. b) w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.