Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 28 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 22 czerwca 2016 r. upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] przeprowadzili kontrolę w zakresie prawidłowości realizacji regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przez A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]".
W toku kontroli ustalono, że przy realizacji kursu w ramach linii regularnej [...] - [...] o godz. 15:45 miały miejsce naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz warunków określonych w udzielonym skarżącemu zezwoleniu. Stwierdzone nieprawidłowości zostały opisane w protokole kontroli oraz uwidocznione w materiale fotograficznym, który wraz z opisem został dołączony do akt sprawy. Kierowca autobusu nie podpisał protokół kontroli z uwagi na zmianę trasy i pominięcie przystanku, na którym do autobusu miał wejść kontrolujący pracownik organu.
W zakresie popełnionych naruszeń podczas kontroli stwierdzono:
- 1) rozpoczęcie realizacji kursu z przystanku nieujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy, zlokalizowanego w [...] na [...] - autobus od godz. 15:31 był podstawiony na stanowisko odprawy pasażerów wyznaczone białą kopertą obok tablicy z rozkładami jazdy przewoźników odjeżdżających z [...]. Rozkład jazdy kontrolowanego przewoźnika był podany do publicznej wiadomości na wyżej wymienionym przystanku na zbiorczej tablicy z rozkładami jazdy. Podczas prowadzenia przez kierowcę odprawy pasażerów na stanowisku wyznaczonym białą kopertą za przednią szybą pojazdu umieszczona była tablica kierunkowa z miejscowością docelową "[...]" i innymi ujętymi w rozkładzie jazdy wraz z nazwą przewoźnika. Kontrolowany autobus przed podjazdem na stanowisko odprawy pasażerów przebywał na stanowisku postojowym na [...] w [...] od co najmniej godz. 14:28 z tablicą kierunkową o treści "[...]", następnie kierowca zmienił tablicę na tablicę o treści "[...]" wraz z innymi miejscowościami ujętymi w rozkładzie jazdy i nazwą przewoźnika. O godz. 15:31 autobus został podstawiony na stanowisko odprawy pasażerów wyznaczone białą kopertą pod tablicę z rozkładami jazdy. Rozkład jazdy kontrolowanego przewoźnika podany do publicznej wiadomości na [...] w [...] przewiduje godziny odjazdów tożsame z godzinami odjazdów przewidzianych dla przystanku początkowego wynikającego z rozkładu jazdy oznaczonego [...][...]. Odprawa pasażerów odbywała się w godzinach 15:31 – 15:45, w tym czasie bilet zakupiło u kierowcy co najmniej 15 pasażerów. Autobus rozpoczął realizację kursu z [...] w [...] o godz. 15:45;
- 2) zmianę ustalonej trasy przejazdu autobusu poprzez pominięcie przystanku ujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy zlokalizowanego w [...], oznaczonego [...] - przystanku początkowego dla kontrolowanej relacji. Jeden z kontrolujących oczekiwał na tym przystanku i zamierzał wsiąść do kontrolowanego autobusu, jednakże autobus nie został podstawiony w czasie przewidzianym w obowiązującym rozkładzie jazdy (godz. 15:45) z uwagi na rozpoczęcie realizacji kursu z [...] w [...] i pominięcie przedmiotowego przystanku (autobus wyjechał z [...] tunelem pod ul. [...], tj. ul. [...], następnie z ul. [...] skręcił w lewo w [...] w kierunku [...], następnym miejscem zatrzymania po rozpoczęciu realizacji kursu z [...] był przystanek ujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy oznaczony [...] ul. [...];
- 3) postój kontrolowanego autobusu w celu odprawy pasażerów w godz. 15:31 – 15:45 (zabieranie pasażerów) na przystanku nieujętym w obowiązującym rozkładzie jazdy zlokalizowanym w [...] na [...] - w tym czasie zabrano co najmniej 15 pasażerów;
- 4) o godz. 16:05 zatrzymanie kontrolowanego pojazdu w celu zabrania 1 pasażera z przystanku nieujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] oznaczonego [...] (przed rondem [...]);
- 5) zmianę ustalonej trasy przejazdu autobusu przez pominięcie przystanku ujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], oznaczonego w rozkładzie jazdy [...], ul. [...];
- 6) zmianę ustalonej trasy przejazdu autobusu przez pominięcie przystanku ujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], oznaczonego w rozkładzie jazdy [...], ul. [...] ([...]).
W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. nałożył na A. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016, poz. 1907 z późn. zm., dalej powoływanej także jako u.t.d.).
W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że sporządzony przez organ pierwszej instancji protokół kontroli nie może być dopuszczony jako dowód w sprawie z uwagi na niepodpisanie go przez kierowcę. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego, w tym art. 10, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego i podniesionych w tym zakresie zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że brak podpisu kierowcy na protokole kontroli i załącznikach wynikał z obiektywnej przyczyny niemożliwości skorzystania z przejazdu przez kontrolującego kurs, a to z powodu pominięcia przystanku, na którym kontrolujący miał wsiąść do pojazdu. Po przeprowadzeniu przez kierowcę odprawy pasażerów na przystanku oznaczonym [...] ul. [...] realizacja kursu przebiegła z naruszeniem obejmującym zmianę ustalonej trasy przejazdu skutkującą pominięciem dwóch następnych przystanków ujętych w obowiązującym rozkładzie jazdy. Wobec tego brak było możliwości przedstawienia protokołu kontroli kierowcy celem zapoznania go z jego treścią, złożenia przez kierowcę ewentualnych zastrzeżeń oraz podpisu.
Kolegium nie podzieliło również pozostałych zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ podniósł, że skarżący został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego osób. Na podstawie przepisu art. 90 pkt 1 u.t.d. skarżący został wezwany do usunięcia stwierdzonych w trakcie kontroli uchybień w terminie 3 dni, a na podstawie przepisu art. 50 § 1 k.p.a. wezwano skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych podczas kontroli naruszeń.
Ponadto organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o treści art. 81 k.p.a. oraz o możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji z aktami sprawy i materiałem dowodowym zebranym w trakcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z naruszeniami przepisów i warunków wykonywania regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Pomimo stosownych pouczeń, skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie złożył wyjaśnień dotyczących stwierdzonych naruszeń. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu, a brak wyjaśnień i uwag na etapie postępowania w pierwszej instancji wynikał z bierności skarżącego.
Kolegium podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji co do stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym z informacji znajdujących się na stronach internetowych przewoźnika wynika, iż przewoźnik dokonał przeniesienia przystanku zlokalizowanego przy ul. [...] - [...], ujętego w rozkładzie jazdy, na przystanek przy [...], nieujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy, bez uzyskania akceptacji organu właściwego w postaci zmiany stosownego zezwolenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Marszałek Województwa [...] odmówił zmiany zezwolenia z dnia 14 marca 2014 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linię komunikacyjną [...] - [...] - [...] - [...].
Zatem przewoźnik miał pełną świadomość, że wykonywanie kursów z przystanku na [...] w [...] narusza udzielone zezwolenie na wykonywanie transportu osób, a kursy nie będą realizowane z przystanku zlokalizowanego przy ul. [...], który jest przystankiem przeznaczonym do tego zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy. Kierowca realizujący przedmiotowy kurs za wyraźną uprzednią decyzją przewoźnika, wynikającą z samowolnej zmiany przystanku początkowego, nie tylko rozpoczął realizację kursu z przystanku nieujętego w rozkładzie jazdy, ale również nie miał zamiaru zrealizować kursu z uwzględnieniem przystanku zlokalizowanego przy ul. [...] - [...]. Przybycie pasażerów na przystanek przy [...] wynikało z podanej do publicznej informacji zmiany lokalizacji przystanku początkowego dla realizacji kursu do [...].
Określenie w zezwoleniu miejscowości, w których znajdują się przystanki, oznacza, że przewoźnik jest uprawniony do zabierania i wysadzania pasażerów wyłącznie na tych przystankach i obowiązuje go zakaz zabierania i wysadzania pasażerów w innych miejscach. Zabieranie pasażerów poza przystankami narusza warunki określone w zezwoleniu, wynikające z ustawy o transporcie drogowym i odpowiada naruszeniu, za które w załączniku nr 3 do tej ustawy, lp. 2.2 pkt 3, przewidziane jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji o niewystąpieniu okoliczności, które w świetle przepisów art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym mogłyby zwolnić przedsiębiorcę od odpowiedzialności. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że strona przy wykonywaniu przewozów w sposób świadomy naruszała przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz warunki zezwolenia, w tym należytego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, w którym priorytetem jest zapewnienie pasażerom korzystania z transportu publicznego zgodnie z wydanym zezwoleniem.
A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., zarzucając zaskarżonej decyzji:
- - naruszenie przepisu art. 74 u.t.d., poprzez zaniechanie obowiązku przedstawienia protokołu kontroli kierowcy, w tym złożenia podpisu, otrzymania kopii protokołu oraz zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń;
- - naruszenie art. 89b u.t.d., poprzez nieokazanie legitymacji służbowej oraz doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli; ponadto niezapoznanie kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy;
- - naruszenie przepisów o sporządzaniu protokołów, w tym art. 68 § 1 i 2 i art. 70 k.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku wskazania w protokole kontroli podstawowych informacji w tym, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne strony, a także zaniechanie obowiązku odczytania protokołu wszystkim osobom obecnym w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać.
- - naruszenie przepisu 10 k.p.a., z którego wynika obowiązek dopuszczenia strony do udziału w każdym stadium postępowania, w tym dopuszczenie do pierwszej fazy postępowania, tj. postępowania kontrolnego; naruszenie art. 8 k.p.a. wymagającego od organów administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa;
- - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Po przeprowadzeniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Materialnoprawna podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 z późn. zm.). Wymieniona ustawa normuje między innymi zasady wykonywania transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy.
Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny.
Tym samym ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, które nie mogą nałożyć kary w innej wysokości, niż określona w załączniku do ustawy. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wy nikająca z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.
Podstawą wydania zaskarżonej decyzji była treść l.p. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.
Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne, w tym postępowanie kontrolne, zostało prawidłowo przeprowadzone i doprowadziło do należytego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Ustalone przez organy okoliczności faktyczne znajdują w pełni odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, to jest w protokole kontroli wraz z załącznikami oraz dokumentacji fotograficznej z dołączonym do niej opisem.
Nieuzasadnione są zarzuty skargi kwestionujące moc dowodową protokołu kontroli. W szczególności nieskuteczny w tym zakresie jest zarzut naruszenia przepisu art. 74 u.t.d. poprzez zaniechanie przedstawienia protokołu kontroli kierowcy, który w konsekwencji nie złożył na protokole swojego podpisu. Z powołanego artykułu wynika, że podmiot przeprowadzający kontrolę sporządza protokół z czynności kontrolnych (art. 74 ust. 1 u.t.d.). Według zasady określonej w art. 74 ust. 2 u.t.d. protokół podpisuje podmiot przeprowadzający kontrolę i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Kopię protokołu doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 3 u.t.d.), który może wnieść zastrzeżenia do protokołu (art. 74 ust. 4 u.t.d.). Ustalenia z protokołu kontroli drogowej wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego pod względem stanu faktycznego i prawnego. Wymaga przy tym podkreślenia, że protokół ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem korzysta jako dokument urzędowy z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń.
Zarazem zasady sporządzania protokołu w postępowaniu administracyjnym zostały unormowane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 68 § 1 k.p.a. protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole (art. 68 § 2 k.p.a.).
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, kontrola przeprowadzona w dniu 22 czerwca 2016 r. przez upoważnionych pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wykazała naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym i wydanego zezwolenia w postaci zmiany ustalonej trasy przejazdu poprzez rozpoczęcie kursu z przystanku nieujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy, pominięcie przystanków ujętych w rozkładzie jazdy, zabranie pasażerów z przystanków nieujętych w obowiązującym rozkładzie jazdy. Na okoliczność przebiegu przeprowadzonych w dniu 22 czerwca 2016 r. czynności kontrolnych i stwierdzonych w ich wyniku nieprawidłowości sporządzony został protokół kontroli, a także materiał fotograficzny wraz z opisem. Protokół, jak również opis dokumentacji fotograficznej, zostały podpisane przez kontrolujących pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] – starszego specjalistę I. oraz starszego specjalistę R., których Marszałek Województwa upoważnił do przeprowadzenia kontroli w dniu 22 czerwca 2016 r., wydając upoważnienie nr [...] (upoważnienie k. [...] akt administracyjnych).
Natomiast z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że nie podpisał go kierowca autobusu wykonujący w dniu 22 czerwca 2016 r. kontrolowany kurs na linii [...] – [...]. Nie zasługuje jednak na podzielenie zarzut, iż brak podpisu kierowcy oraz niebudząca wątpliwości okoliczność nieokazania kierowcy w dniu 22 czerwca 2016 r. protokołu kontroli stanowi wadliwość wyłączającą moc dowodową protokołu w zakresie opisanych w nim okoliczności.
Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 68 § 2 k.p.a. przewiduje sytuację braku podpisu, którą nakazuje omówić w protokole. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W protokole kontroli, jak również w załącznikach do protokołu, w miejscach przeznaczonych na podpis kontrolowanego umieszczono bowiem adnotacje, iż brak podpisu kierowcy na protokole był następstwem realizacji kursu niezgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w okolicznościach sprawy brak podpisu kierowcy na protokole kontroli wynikał z obiektywnej przyczyny, jaką była nieuprawniona zmiana ustalonej w zezwoleniu trasy przejazdu. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji i co znajduje potwierdzenie w załącznikach do protokołu kontroli, kontrolujący o godzinie 18:24 przyjechali na przystanek usytuowany w [...] przy ul. [...], gdzie jeden z kontrolujących zamierzał wsiąść do autobusu. Jednakże kontrolujący przez 10 minut bezskutecznie oczekiwali na przyjazd kontrolowanego autobusu.
Następnie kontrolujący udali się na następny przystanek zlokalizowany w [...] przy ul. [...][...] ([...]), gdzie ponownie oczekiwali przez 10 minut. Jednak również na ten przystanek autobus nie został podstawiony. W opisanych okolicznościach brak było możliwości przedstawienia protokołu kontroli kierowcy, celem zapoznania go z treścią protokołu oraz umożliwienia złożenia przez kierowcę ewentualnych zastrzeżeń i podpisania protokołu. Trzeba podkreślić, że okoliczności te były spowodowane przez stronę, gdyż wynikały z naruszeń warunków przejazdu określonych w zezwoleniu. Właśnie z tej przyczyny działania kontrolujących zmierzające do dopełnienia czynności przewidzianych w art. 74 u.t.d. pozostały bezskuteczne. W tej zaś sytuacji strona nie może skutecznie zarzucać organowi zaniechania podjęcia wymienionych czynności, które sama uniemożliwiła.
Z tej przyczyny nie można też uznać za trafny zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. W tym zakresie trzeba również podkreślić, że skarżący pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z naruszeniami warunków wykonywania transportu drogowego osób, a w treści zawiadomienia wskazano na stwierdzenie określonych naruszeń i ich opisanie w załącznikach do protokołu kontroli z dnia 22 czerwca 2016 r., nr [...] (zawiadomienie k. [...] akt sprawy). Strona została zatem poinformowana o sporządzeniu protokołu, z którym mogła się zapoznać, jak również odnieść się do jego treści. Odpis protokołu wraz z odpisami załączników został bowiem doręczony skarżącemu wraz z zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. Skarżącemu doręczono też upoważnienie do kontroli nr [...] kupz dnia 14 czerwca 2016 r. Jednocześnie w zawiadomieniu wezwano skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, a pismem z dnia 29 lipca 2016 r. pouczono skarżącego o możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji z aktami sprawy i zgromadzonym materiałem dowodowym.
Organ pierwszej instancji zapewnił zatem skarżącemu czynny udział w przeprowadzonym postępowaniu zgodnie z art. 10 k.p.a. Skarżący nie skorzystał jednak z przysługujących mu uprawnień, o których go poinformowano. Nie złożył wyjaśnień i w żaden sposób nie odniósł się do treści protokołu oraz opisanych w jego załącznikach naruszeń stwierdzonych podczas kontroli. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie powołał jakichkolwiek konkretnych okoliczności, które mogłyby podważyć fakty wynikające z protokołu kontroli i nie zgłaszał dowodów na tego rodzaju okoliczności. Takich okoliczności skarżący nie przedstawił także w odwołaniu, jak również we wniesionej do Sądu skardze, poprzestając na formalnych zarzutach kwestionujących wartość dowodową protokołu. Z przyczyn omówionych wcześniej zarzuty te nie zasługują jednak na uwzględnienie.
Natomiast prawidłowość ustaleń zawartych w protokole, mającym moc dowodową dokumentu urzędowego, potwierdzają dodatkowo pozostałe zgromadzone dowody, a mianowicie fotografie wykonanie w toku kontroli, wraz z dołączonym do nich opisem.
W konsekwencji niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organy zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy.
Wszystkie stwierdzone w zaskarżonej decyzji naruszenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodach, zostały szczegółowo opisane w załącznikach do protokołu kontroli i dodatkowo udokumentowane w materiale fotograficznym, co w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku z treścią l.p. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł, przewidzianej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.
Jednocześnie prawidłowa jest ocena organu odwoławczego, iż w sprawie nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, które w świetle art. 92b i art. 92c u.t.d. uzasadniałyby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenia. Skarżący w skardze nie kwestionuje tej oceny.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.