Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 20 października 2015 r. A. N. (ur. 1996 r.) wniosła o zwolnienie jej od kosztów.
W treści formularza wskazała, że mieszka na stancji w H. wraz z siostrą. Obecnie przerwała edukację w technikum gastronomicznym bo miała trudności w nauce. Na tę chwilę jest osobą bezrobotną, pozostając na całkowitym utrzymaniu siostry, która pracuje jako kelnerka otrzymując wynagrodzenie w kwocie [...]-[...] zł netto, co po opłaceniu stancji nie wystarcza nawet na podstawowe potrzeby jak żywność. Skarżąca nie ma żadnego majątku i stara się o wsparcie z ośrodka pomocy społecznej.
Referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Intencją strony jest uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych, tj. otrzymanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w takim zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając w tym kontekście przedłożony przez stronę wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wzięto pod uwagę opisaną przez nią sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia natomiast przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych w całości.
Mianowicie jak wynika z akt sprawy skarżąca nie posiada pracy i jakiegokolwiek dochodu. Pozostaje na całkowitym utrzymaniu siostry której miesięczny dochód odpowiada kwocie [...]-[...] zł netto. Biorąc to pod uwagę brak jest podstaw do uznania, że strona posiada środki finansowe, które mogłaby przeznaczyć na opłacenie kosztów postępowania sądowego. To zaś uprawnia do uznania, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadne zatem jest przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie jej w całości od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Mając powyższe na względzie, referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.