Uzasadnienie
Skarżąca M. Spółka jawna z siedzibą w R., która po w toku postępowania sądowego przekształcona została w P. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2022 r. (nr SKO.41/5143/RU/2022) w przedmiocie nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 200 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu.
W piśmie z dnia 16 marca 2023 r. organ wniósł zaś o umorzenie postępowania wywołanego wniesioną skargą z powodu jej uwzględnienia w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 259, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Do tego pisma dołączono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 marca 2023 r. (nr [...]), którą uchylono zaskarżoną w sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 13 października 2022 r. (nr [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ma miejsce przede wszystkim wtedy, gdy w toku toczącego się postępowania, ale przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego oznacza więc trwały zastój postępowania zamykający drogę do oceny legalności działania organu administracji z tej przyczyny, że zaskarżony akt został już wyeliminowany z obrotu prawnego. Jest to okoliczność występująca wówczas, kiedy brak w istocie któregoś z elementów stosunku prawnego, z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, co wyłącza wydanie w danej sprawie wyroku. Taka sytuacja występuje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, który zaskarżony akt wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z ostatnio powołanym przepisem, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 marca 2023 r. uwzględniło w istocie skargę P. Spółki z o.o. i uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia 30 grudnia 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, to w takiej sytuacji uznać należało, że wyeliminowano już z obrotu prawnego zaskarżoną do sądu w tej sprawie decyzję organu. Oznacza to jednocześnie, iż żądanie skargi i jej wnioski zostały w całości już zrealizowane w ramach autokontrolnych kompetencji organu. W takiej zaś sytuacji należało stwierdzić, że zaistniały tego rodzaju okoliczności, które uczyniły zbędnym wydanie w niniejszej sprawie wyroku, skoro przestał istnieć przedmiot zaskarżenia na skutek zastosowania przez organ administracji przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a.
Z przytoczonych względów – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne jako bezprzedmiotowe, o czym orzekł w pkt I postanowienia.
Natomiast o kosztach postępowania w pkt II sentencji postanowienia, Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.). Na koszty te złożyły się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego) w wysokości stawki minimalnej (90 zł) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).