Uzasadnienie
D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia żądania przeprowadzenia powtórnej kontroli.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") określa zakres kognicji (właściwości) sądu administracyjnego. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a. oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 p.p.s.a.
Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, to znaczy takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Strona musi wyczerpać przed wniesieniem skargi środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym - art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Przy czym, skarga pośrednio dotyczy też postanowień wydanych w toku postępowania, ale przedmiotem zaskarżenia w świetle przepisów p.p.s.a. może być tylko działanie organu administracji publicznej przewidziane w art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a. oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia żądania przeprowadzenia powtórnej kontroli w sprawie wstrzymania płatności na zalesianie. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 78 § 1 i 2 k.p.a.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przy czym, zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Stosownie zaś do art. 123 k.p.a., organ administracji publicznej w toku postępowania wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Takim postanowieniem jest postanowienie organu w przedmiocie nieuwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu (art. 78 § 2 k.p.a.). Należy przy tym podkreślić, że przepisy k.p.a. nie przewidują samodzielnego zaskarżenia postanowienia dotyczącego nieuwzględnienia wniosku dowodowego. To zaś oznacza, że ewentualną prawidłowość jego podjęcia skarżący może kwestionować wyłącznie na etapie odwołania od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, w tym przypadku – decyzji w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesianie. Na marginesie Sąd zauważa, że sprawa w tym przedmiocie została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Lu 139/21.
Konsekwencją wyłączenia prawa zażalenia na przedmiotowe postanowienie jest niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Skarga do sądu przysługuje bowiem na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo na postanowienie kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II OSK 340/16).
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.