Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 marca 2016 r. referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od opłat sądowych.
W uzasadnieniu tego zarządzenia referendarz stwierdził, że zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Ustawa nie przewiduje odstępstw od tej zasady, co więcej, w myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wniosek w sprawie niniejszej nie został złożony na wymaganym formularzu urzędowym. W związku z tym wezwano skarżącego do złożenia go na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku "PPF". Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 stycznia 2016 r., lecz pomimo upływu zakreślonego terminu nałożony obowiązek nie został wykonany.
Na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Sprzeciw jest niezasadny.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r. poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Uchybienie temu terminowi pociąga za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a., według którego wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego pomimo prawidłowego wezwania i przesłania mu formularza "PPF", nie uczynił zadość wezwaniu referendarza sądowego z dnia 18 stycznia 2016 r. Zasadnie zatem referendarz uznał, że niewykonanie tego zarządzenia skutkuje w konsekwencji pozostawieniem wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.
Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że przeważająca część uzasadnienia sprzeciwu stanowi polemikę z treścią motywów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2015 r., wydanego w niniejszej sprawie, którego przedmiotem nie była jednakże kwestia prawidłowości przeprowadzonego postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, ale zagadnienie kosztów tego postępowania. Dlatego okoliczności podniesione w tym zakresie w uzasadnieniu sprzeciwu nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe motywy na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. – orzekł jak w postanowieniu.