Uzasadnienie
Zaskarżonym pismem z dnia [...] lutego 2008 r. (organ wpisał błędnie datę "2008.01.[...]", jednakże z daty wniesienia wniosku przez stronę i potwierdzenia odbioru przedmiotowego pisma należy wnioskować, że był to dzień [...] lutego 2008 r.) nr [...] Starosta uznał wniosek W. K. z dnia [...] stycznia 2008 r. o zwrot kwoty 425 zł uiszczonej jako opłata za wydanie karty pojazdu za niezasadny.
Ww. pismo zostało doręczone W. K. w dniu [...] lutego 2008 r.
Pismem z dnia [...] marca 2008 r. doręczonym starostwu Powiatowemu w L. dniu [...] marca 2008 r. (prezentata Filii Wydziału Komunikacji, Transportu i Drogownictwa w B.) W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na pismo Starosty nr [..].
W odpowiedzi na skargę organ poinformował o stanie sprawy, lecz nie odniósł się do prawidłowości proceduralnej i merytorycznej dokonanej przez siebie czynności i wniesionej przez skarżącego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W ocenie sądu skarga W. K. z uwagi na brak wyczerpania przez stronę w postępowaniu administracyjnym służących jej środków zaskarżenia, podlega jako niedopuszczalna odrzuceniu.
Na wstępie należy wskazać, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sadu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.; Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/07).
W związku z powyższym uznać należy, że na przedmiotowe pismo Starosty w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty 425 zł uiszczonej jako opłata za wydanie karty pojazdu, która to opłata została pobrana na podstawie oraz § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu – jako na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – stronie służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Za powyższą konstatacją idzie konieczność zastosowania art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Najpierw przypomnieć należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy).
Powyższe oznacza, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania określonego w przepisach proceduralnych regulujących postępowanie administracyjne, w którym został wydany kwestionowany akt, środka zaskarżenia.
W myśl natomiast art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie zwrotu nadpłaty w opłacie za kartę pojazdu.
Z powyższego wynika, że do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu nadpłaty w opłacie za kartę pojazdu skarżący W. K. byłby uprawniony dopiero po zwróceniu się w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu ww. odmowy, z wezwaniem na piśmie do właściwego organu, tj. Starosty, do usunięcia naruszenia prawa.
Dopiero po uzyskaniu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia prawa, w terminie 30 dnia od dnia doręczenia odpowiedzi, można wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 cyt. ustawy).
Jak wynika z akt sprawy, W. K., po otrzymaniu pisma Starosty nr [...], nie zwrócił się do Starosty z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Faktem jest, że organ błędnie pouczył w piśmie nr [...] o służącym stronie prawie do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma, za pośrednictwem organu – nie wspominając jednocześnie o obowiązku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże błędne pouczenie strony przez organ nie zwalnia w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony z obowiązku zastosowania przepisów o korzystaniu ze środków zaskarżania. Może co najwyżej stanowić przesłankę uprawdopodabniającą brak winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, jeżeli strona zwróciłaby się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniosła skargę do sądu – z naruszeniem ustawowych terminów.
Brak zwrócenia się przez skarżącego W. K. z wezwaniem do usunięcia prawa do Starosty, oznacza niewyczerpanie przez stronę służących jej środków zaskarżenia i niedopuszczalność zaskarżenia pisma Starosty nr [...] do sądu administracyjnego.
Z uwagi na formalną niedopuszczalność skargi nie może zostać ona poddana merytorycznej ocenie pod względem zasadności zarzutów wobec skarżonej czynności, dlatego podlega odrzuceniu.
Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 wyżej wskazanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.