Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył H. F. P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. karę pieniężną w wysokości 24000 zł z tytułu urządzania gier na automatach APEX nr [...] poza kasynem gry.
Po rozpatrzeniu odwołania H. F. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [..] stycznia 2015 r. oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła m. in. niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 90 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych.
Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżąca podniosła, że wykonanie tej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ na dzień [...] grudnia 2014 r. skarżąca zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 2 336 414,90 zł. Skarżąca oświadczyła, że toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, a w związku z zatrzymaniem urządzeń ponosi straty finansowe.
Skarżąca podniosła również, że wszystkie wydane dotychczas decyzje administracyjne nakładające na Spółkę kary pieniężne zostały wydane w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, którego dotyczy skierowane do TK przez NSA pytanie prawne z dnia 15 stycznia 2014 r. Wobec powyższego dalsze nakładanie na Spółkę decyzjami administracyjnymi kar i nie wstrzymywanie ich wykonania grozi Spółce nieodwracalną szkodą.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Należy podkreślić, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podała, że w latach 2012 -2014 zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 2 336 414,90 zł. Powyższe potwierdza oświadczenie prezesa zarządu M. W. z dnia 27 stycznia 2015 r. Skarżąca załączyła również listę zapisów kasowych/bankowych dotyczącą uiszczenia kar pieniężnych na wyżej wymienioną kwotę. Spółka zaznaczyła, że wobec niej toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach i oświadczyła, że dalsze uiszczanie kar pieniężnych może w konsekwencji doprowadzić do ogłoszenia przez nią upadłości, a więc skutków, które będzie trudno odwrócić.
W niniejszej sprawie skarżącej została wymierzona kara pieniężna w wysokości 24000 zł. Nałożony na Spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach niniejszej sprawy, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed Sądem, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej przez skarżącą i nawet ogłoszenia jej upadłości.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.