Uzasadnienie
Adwokat K.N. został ustanowiony pełnomocnikiem J.R.
Wnioskiem z dnia 17 maja 2016 r., złożonym na rozprawie pełnomocnik skarżącego zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm prawem przepisanych oświadczając jednocześnie, że opłaty nie zostały pokryte w całości, ani w części.
Wyrokiem z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1507/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. R. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie postępowanie przed Sądem I instancji zakończyło się w dniu 31 maja 2016 r. wraz z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku. Oznacza to, że aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801 - dalej rozporządzenie) w związku z treścią § 22 rozporządzenia, który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Sposób ustalania wysokości opłaty, o której stanowi § 2 pkt 1 normuje § 4 rozporządzenia. Zgodnie z jego ustępem pierwszym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłata maksymalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego, wynosi w I instancji, w myśl § 21 ust. 1 pkt 1c - 480 zł.
Tak wyliczona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi ½ jej wysokości. W niniejszym przypadku - 240 zł.
Wyliczona w ten sposób opłatę należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku). Opłata ta powinna zatem wynosić 295,20 zł (240 zł x 23 % = 55,20 zł; 240 zł + 55,20 zł = 295,20 zł).
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.