Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. Ć. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] w sprawie skreślenia go z ewidencji instruktorów nauki jazdy oraz unieważnienia legitymacji instruktora jazdy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Wydziału Komunikacji działając z upoważnienia Prezydenta Miasta skreślił skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy oraz unieważnił wydaną w dniu [...] skarżącemu legitymację instruktora nauki jazdy nr [...].
Od wyżej wymienionej decyzji M. Ć. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc, iż jest ona dla niego krzywdząca, ponieważ pozbawia go jedynego źródła utrzymania. Ponadto wydany w jego sprawie wyrok, którym sąd nie pozbawił go prawa wykonywania zawodu instruktora jazdy, jest wystarczającą karą jaką poniósł za swój czyn.
Po rozpoznaniu sprawy organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515) instruktorem może być osoba, która:
- 1) ma co najmniej wykształcenie średnie,
- 2) posiada, przez okres co najmniej 3 lat, uprawnienie do kierowania pojazdami rodzaju objętego szkoleniem,
- 3) przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,
- 4) ukończyła kurs kwalifikacyjny w jednostce upoważnionej przez starostę,
- 5) zdała egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę,
- 6) nie była karana wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym,
- 7) została wpisana do ewidencji instruktorów.
Aby zostać instruktorem nauki jazdy wszystkie powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie.
M. Ć. w dniu [...] marca 2002 r. naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a następnie został za przedmiotowe przestępstwo skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego, do daje podstawę do stwierdzenia, iż w chwili obecnej nie spełnia wszystkich przesłanek z art. 105 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.
Wobec powyższego, stosownie do art. 107 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, organ, który prowadzi ewidencję instruktorów skreślił instruktora z ewidencji, jako nie spełniającego warunków określonych w art. 105 ust. 2 pkt 6.
Na wyżej wymienioną decyzję organu odwoławczego M. Ć. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu swojej skargi podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając decyzję brało pod uwagę tylko aspekt prawny niniejszej sprawy powołując się na art. 105 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie wzięło natomiast pod uwagę, iż wydanie niniejszej decyzji pozbawia skarżącego jedynego źródła utrzymania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pozostaje w zgodności z obowiązującym prawem.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że M. Ć. będąc instruktorem posiadającym uprawnienia do szkolenia kandydatów na kierowców i kierowców, wpisanym na podstawie art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515) do ewidencji instruktorów nauki jazdy, w dniu [...] marca 2002 r. popełnił przestępstwo z art. 177 § 1 kodeksu karnego przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym), za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2002 r., sygn. akt. [...]
Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515) instruktorem może być osoba, która:
- 1) ma co najmniej wykształcenie średnie,
- 2) posiada, przez okres co najmniej 3 lat, uprawnienie do kierowania pojazdami rodzaju objętego szkoleniem,
- 3) przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,
- 4) ukończyła kurs kwalifikacyjny w jednostce upoważnionej przez starostę,
- 5) zdała egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę,
- 6) nie była karana wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym,
- 7) została wpisana do ewidencji instruktorów.
Zgodnie z art. 106 ust. 1 cyt. ustawy starosta dokonuje wpisu osoby do ewidencji instruktorów, jeżeli spełnia warunki określone w art. 105 ust. 2 pkt 1 – 6 i wydaje legitymację instruktora (...).
Natomiast art. 107 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że starosta skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor nie spełnia warunków określonych w art. 105 ust. 2 pkt 1 – 6.
Mając na uwadze powyższe, w przypadku nie spełnienia przez instruktora któregokolwiek warunku określonego w powołanym przepisie art. 105 ust. 2 cyt. ustawy, organ administracji (w niniejszej sprawie prezydent na podstawie art. 106 i art. 107 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym z dnia 5 czerwca 1998 r. (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 159 ze zm.)), obligatoryjnie dokonuje jego skreślenia z ewidencji instruktorów. Decyzja w przedmiotowej sprawie nie podlega uznaniu organu.
Dlatego podnoszone przez skarżącego kwestie związane z utratą przez niego pracy i jedynego źródła utrzymania, są bez znaczenia w niniejszej sprawie i nie podlegają ocenie organów administracji.
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.