Uzasadnienie
W złożonej skardze skarżąca zwróciła się m.in. z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, skarżąca w terminie nadesłała wypełniony formularz zaznaczając w nim, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca podniosła, że jej sytuacja majątkowa i finansowa nie pozwala na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika. Wskazała ponadto, że sprawa ma charakter zawiły i skomplikowany, a posiadane środki finansowe wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W dalszej części urzędowego formularza skarżąca oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką, a w skład majątku rodziny wchodzi mieszkanie o pow. [...] m2 oraz samochód osobowy marki [...] r. prod. [...]. Ponadto skarżąca podała, że jedynym dochodem rodziny jest emerytura jej matki w kwocie [...] zł netto miesięcznie.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 (2 p.p.s.a.).
Ciężar dowodu spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie ubiegającej się o uzyskanie takiego prawa. Podejmując decyzję o przyznaniu prawa pomocy należy opierać się na dokładnych danych dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego, wysokości dochodów i wydatków strony wnioskującej o prawo pomocy. Obowiązkiem zaś strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące i rzetelne wykazanie swojej sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej.
Oświadczenie skarżącej złożone na urzędowym formularzu okazało się niewystarczające do oceny jej możliwości poniesienia w przedmiotowej sprawie kosztów postępowania. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że razem z matką utrzymują się jedynie z emerytury matki, natomiast z akt sprawy administracyjnej (odwołanie skarżącej z dnia [...] r.) wynikało, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Wyjaśnienia wymagało zatem czy skarżąca nadal prowadzi działalność gospodarczą, a jeśli tak, to jaka jest kondycja finansowa prowadzonej firmy (wielkość przychodów i wydatków, majątek posiadany w związku z prowadzoną działalnością, stan salda i przepływ środków finansowych na rachunkach bankowych skarżącej w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy). Ustalenie tych okoliczności miało bowiem bezpośredni wpływ na możliwości płatnicze skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 255 w związku z art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w dniu 19 lutego 2016 r. skarżącą wezwano do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, mających służyć pełnemu zobrazowaniu sytuacji materialnej skarżącej. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 26 lutego 2016 r. (k-28 akt sąd.) i pozostało bez odpowiedzi (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z dnia 11 kwietnia 2016 r.).
W ocenie referendarza, skarżąca nie wykonując wezwania z dnia 19 lutego 2016 r. w zakresie pełnego ujawnienia swojego stanu majątkowego i dochodowego, tym samym nie wykazała, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Niedopełnienie przez stronę obowiązku złożenia dokumentów źródłowych, bądź dodatkowych oświadczeń, które pozwoliłyby na dokładną analizę jej sytuacji rodzinnej i finansowej, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. I OZ 292/13; postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., sygn. I OZ 189/12; postanowienie NSA z 9 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 987/11).
W świetle powyższego uznać należy, że wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i wyczerpujący, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak i częściowym.
Z tych względów oraz na podstawie art. 258 (1 i (2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.