Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 174/18, ze skargi H. D. (dalej jako: skarżący) na decyzję Inne dnia 13 lutego 2018 r., nr [...], w zakresie wniosku o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od rozpoznania sprawy, odrzucił wniosek.
Skarżący domagał się wyłączenia w całości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od rozpoznania sprawy toczącej się na skutek wniesionej przez niego skargi. Swój wniosek uzasadnił tym, że stracił zaufanie do WSA w Lublinie po rozpoznaniu innych jego spraw, w których "WSA udowodnił, że na zaufanie nie zasługuje z powodu fałszu stosowanego". Dodał również, że "zawiódł się na WSA w Lublinie, sędziowie tego Sądu traktują go i prawo jak prywatny folwark".
W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że na podstawie art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako: "p.p.s.a."), wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny, wobec czego podlegał odrzuceniu.
W piśmie z dnia 6 lipca 2018 r. skarżący ponownie zawarł wniosek o wyłączenie Sądu i jako powód wskazał złe traktowanie i szukanie uczciwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako: "p.p.s.a."), wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie tej skarżący domagał się wyłączenia w całości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od rozpoznania sprawy toczącej się na skutek wniesionej przez niego skargi. Swój wniosek uzasadnił tym, że WSA go źle traktuje i szuka uczciwości.
W świetle treści złożonego wniosku wymaga zwrócenia uwagi, że obowiązujące prawo nie przewiduje instytucji wyłączenia sądu od orzekania w jakiejkolwiek sprawie poddanej jego kognicji. O niedopuszczalności takiego wniosku wprost stanowi powołany wyżej art. 20 § 4 p.p.s.a., czego skutkiem jest jego odrzucenie. Na równi z wnioskiem o wyłączenie sądu traktowane jest również żądanie wyłączenia wszystkich sędziów orzekających w danym sądzie bez podania, o których sędziów chodzi oraz bez wskazania jakichkolwiek zindywidualizowanych okoliczności przemawiających za ich wyłączeniem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OZ 717/17 oraz z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II OZ 1037/15). Obowiązujące prawo przewiduje natomiast jedynie ściśle określone podstawy do wyłączenia sędziego, z mocy ustawy, albo na wniosek strony bądź też sędziego (art. 18 § 1-3 i art. 19 p.p.s.a.). W takiej sytuacji chodzi jednak zawsze o konkretnego, oznaczonego imiennie sędziego, nie zaś sąd jako instytucję lub też wszystkich nieokreślonych imiennie sędziów, jacy w danym sądzie orzekają.
Podkreślić również należy, że złożony przez skarżącego wniosek o wyłączenie Sądu w niniejszej sprawie oparty jest na podobnych okolicznościach jak poprzedni wniosek odrzucony postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30 maja 2018 r. i nie wnosi żadnych nowych okoliczności do sprawy. Wobec tego jako niedopuszczalny nie może być uwzględniony.
W konsekwencji przedmiotowy wniosek, na podstawie art. 20 § 4 p.p.s.a. podlegał odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był orzec, jak w postanowieniu.