Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, R.B. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej. Skarga została podpisana przez pełnomocnika –D.J..
Dnia 5 czerwca 2008 r. do sądu złożono pełnomocnictwo udzielone D.J. przez skarżącego R.B.. Pełnomocnictwo zawierało oświadczenie, iż D.J. jest uczestnikiem postępowania.
Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2008 r. wezwano pełnomocnika – D.J. do wyjaśnienia na jakiej podstawie uważa, iż posiada status uczestnika postępowania sądowo-administracyjnego a tym samym, iż jest uprawniona do reprezentowania skarżącego jako pełnomocnik.
W odpowiedzi pełnomocnik złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania (pismo z dnia 23 czerwca 2008 r.).
Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2008 r. wezwano D.J. do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania odpowiadającego wymogom określonym w art. 46 i 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej ppsa), z uwzględnieniem art. 33 § 2 ppsa, pod rygorem pozostawienie pisma z dnia 23 czerwca 2003 r. bez rozpoznania. Wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu zarządzeniem z dnia 4 września 2008 r. pozostawiono wniosek D.J. z dnia 23 czerwca 2008r. o dopuszczenie jej do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, bez rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 29 września 2008 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący otrzymał wezwanie w dniu 7 października 2008 r., zatem termin do usunięcia braków upłynął w dniu 14 października 2008 r. Pomimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu braki nie zostały uzupełnione.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 3 ppsa, Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 i § 3 cytowanej ustawy, należało orzec jak w sentencji.