Uzasadnienie
W dniu 10 maja 2006 r. P.L., na mocy art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej ppsa), wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Lu 698/04 wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalającym skargę P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego.
Skarżący podnosi, że przesłanką wznowienia jest uzyskana przez niego w kwietniu 2006 r. informacja, że postępowanie rozgraniczeniowe przeprowadzone w 1998 r. zostało wszczęte na wniosek wyłącznie jednego z współwłaścicieli rozgraniczanej nieruchomości, wniosek nie został podpisany przez małżonkę wnioskodawcy, również będącą współwłaścicielem. Zdaniem skarżącego, złożenie wniosku o rozgraniczenie nieruchomości stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu majątkiem wspólnym, narusza zasady reprezentacji określone w przepisach prawa cywilnego i rodzinnego, a w rezultacie decyzja rozgraniczeniowa z dnia [...] grudnia 1998 r. wydana przez Wójta Gminy naruszyła prawo. W opinii skarżącego ustalenie to powoduje konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez Sąd i stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą prawną skargi wskazaną przez skarżącego jest przepis art. 273 § 2 ppsa, zgodnie z którym - można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2004 r. GSK 5/2004 (Monitor Prawniczy 2004/12 str. 535), nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi powoduje, że wznowienie postępowania sądowego może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko nie dostrzeżonych przez stronę. Inaczej bowiem skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy.
Jak wynika z powyższego, późniejsze wykrycie musi dotyczyć takich faktów lub dowodów, z których strona nie mogła wcześniej skorzystać, a nie tych, których wcześniej nie dostrzegła.
W niniejszej sprawie Skarżący opiera swoje żądanie na ocenie faktu, który był znany w dacie orzekania przez Sąd. Nie można uznać, że skarżący był pozbawiony możliwości ustalenia tej okoliczności, bowiem akta zarówno postępowania administracyjnego, jak i sądowego są jawne dla stron.
Zgodnie z art. 280 § 1 ppsa – Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Ze względu na to, że przytoczona przez skarżącego podstawa nowacyjna tylko pozornie odpowiada formalnym wymogom skargi o wznowienie, a w istocie rzeczy odnosi się do okoliczności znanej w trakcie postępowania sądowego, a jedynie nie dostrzeżonej przez skarżącego, nie ma żadnego elementu "nowości" który umożliwiałby dokonanie ponownej oceny sprawy zakończonej już prawomocnym rozstrzygnięciem.
W tym stanie rzeczy, wobec formalnych przeszkód merytorycznego rozpoznania skargi, sama kwestia ewentualnej zasadności stanowiska skarżącego, który dopatruje się wadliwości wszczęcia postępowania i nieważności decyzji rozgraniczeniowej, jest bez znaczenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 § 2 ppsa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.