Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt: III SA/Lu 182/08, WSA w Lublinie oddalił skargę S. P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia i nakazał ściągnąć od skarżącego na rzecz WSA w Lublinie kwotę 100 złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi.
Jak wynika z akt sprawy wpis sądowy został uiszczony przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2009 r., (k 98, akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz 1270 ze zm.) zwana dalej ppsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem wszczynającym postępowanie jest m. i. skarga.
Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 ppsa).
Przepis art. 225 ppsa stanowi, iż opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub części postanowieniem sądu oraz różnicę miedzy kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Ponadto z urzędu sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego (art. 232 § 1 pkt 1 ppsa).
Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy prawa, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki do orzeczenia o zwrocie wpisu.
Wpis sądowy w kwocie 100 złotych, uiszczony przez skarżącego jest opłatą należną i nie podlega zwrotowi. Opłata ta nie została ani prawomocnie uchylona w całości czy też w części, nie stanowi różnicy między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, nie jest także pozostałością zaliczki. Ponadto skarga w niniejszej sprawie nie została odrzucona ani cofnięta. Jeżeli wpis od skargi został przez skarżącego zasadnie uiszczony, to żaden przepis wskazanej powyżej ustawy nie przewiduje możliwości zwrotu tego wpisu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 230 w zw. z art. 220 § 1, art. 225 i art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, należało orzec jak w sentencji.