Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1821/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. P. na decyzję Inne z dnia 16 października 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.
Pismem z 10 lutego 2017 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi kasacyjnej. Wobec powyższego, wezwaniem z 22 lutego 2017 r. zobowiązano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym urzędowym formularzu (druk "PPF"), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał druk urzędowego formularza wypełniony jedynie częściowo (brak podpisu wnioskodawcy pod wnioskiem, brak podania miejscowości i daty wypełnienia).
W związku z powyższym, pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r., skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez wypełnienie rubryki nr [...] (miejscowość, data) i nr [...] (podpis wnioskodawcy), w terminie trzech dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie zostało skierowane na adres do korespondencji wskazany przez skarżącego i odebrane przez pełnomocnika pocztowego skarżącego 30 sierpnia 2017 r. (potwierdzenie odbioru, k-88 akt sąd.).
Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostało bez odpowiedzi (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z 20 września 2017 r.).
Zarządzeniem z dnia 25 września 2017 r., referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone 30 sierpnia 2017 r., zaś termin do jego wykonania upływał 6 września 2017 r. Termin ten upłynął bezskutecznie, w związku z czym wniosek skarżącego z 10 lutego 2017 r. o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Pismem z dnia 23 października 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia podnosząc, że termin na uzupełninie braków powinien wynosić 7 dni, a nie tak jak wskazano w wezwaniu do uzupełnienia braków z dnia 7 sierpnia 2017 r. – 3 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie sądu wniesiony sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarządzenie referendarza sądowego jest prawidłowe.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na urzędowym formularzu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 sierpnia 2017 r. Wprawdzie w wezwaniu referendarza z dnia 7 sierpnia 2017 r., wyznaczono skarżącemu trzydniowy termin do uzupełnienia braków formularza, to jednak w zarządzeniu z dnia 25 września 2017 r., referendarz sądowy uznał, że termin do wykonania wezwania upływał w dniu 6 września 2017 r., czyli wynosił 7 dni. Błędne pouczenie skarżącego nie miało zatem wpływu na rzeczywisty bieg terminu do uzupełnienia braków wniosku. Należy również podkreślić, że skarżący w ogóle nie odpowiedział na wezwanie referendarza i nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wskazać także należy, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, przy czym wniosek ten jest zwolniony od opłat. Strona ma zatem możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Przepisy powoływanej ustawy nie zakazują również występowania z takim wnioskiem wielokrotnie. Skarżący może zatem w każdym czasie ponowić wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z tych względów oraz na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 i art. 252 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 września 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.