Uzasadnienie
W dniu 9 marca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło pismo L.W. zawierające zarzuty dotyczące orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. utrzymujące w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r. o ukaraniu L.W. wydaleniem ze służby. Wraz z powyższym pismem L.W. wniósł pismo, w którym zwrócił się do Sądu o "przywrócenie terminu skargowości w sprawie przeprowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego". Z uwagi na brak właściwości rzeczowej sądu administracyjnego w rozpoznawaniu skargi na orzeczenie dyscyplinarne z dnia 19 stycznia 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę L.W. za niedopuszczalną, w związku z czym postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2005 r. (sygn. akt III SA/Lu 183/05) odrzucił wniosek o przywrócenie terminu jako niedopuszczalny z mocy ustawy. Postanowienie z dnia 21 kwietnia 2005 r. na skutek niewniesienia przez stronę środka zaskarżenia od postanowienia, stało się prawomocne od dnia 10 maja 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
L.W. wniósł skargę na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Na dzień wydania owego orzeczenia stronom postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do policjantów nie służyło prawo zaskarżania do sądu administracyjnego. Dopiero mocą ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. zmieniającej między innymi przepisy ustawy o Policji (Dz. U. nr 100, poz. 1084) dodano do art. 139 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.) ustęp 1a i 1b oraz ustęp 3 w brzmieniu: "Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Przepis ten obowiązuje od dnia 19 października 2001 r., a więc wszedł w życie po upływie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 19 stycznia 2001 r. L.W., tj. po terminie przewidzianym przez ustawę o Naczelnym Sądzie Administracyjnym na wniesienie skargi (zgodnie z art. 35 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm. Z uwagi zatem na powyższe na orzeczenie z dnia 19 stycznia 2001 r. stronom postępowania dyscyplinarnego nie służyła skarga do sądu administracyjnego; od daty doręczenia stronie – orzeczeniu przysługiwał walor prawomocności.
Podkreślić należy, że postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to stało się prawomocne od dnia 10 stycznia 2005 r. Stwierdzić trzeba, że sprawa ze skargi L.W. nie należy do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, dlatego w świetle art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niedopuszczalna.
Zgodnie z powołanym art. 58 § 1 pkt 1 sąd zobowiązany jest odrzucić skargę nieobjętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.