Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2009 r., znak [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Przyczyną odrzucenia skargi był brak skutecznego uiszczenia wpisu sądowego od skargi – pełnomocnik skarżącego nakleił na egzemplarz skargi znaczki opłaty sądowej.
Pismem z dnia 16 września 2010 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił o zwrot znaczków opłaty sądowej lub kwoty 100 zł wniesionej jako opłata od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
W świetle art. 219 § 2 p.p.s.a. istnieją jedynie dwa dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej: gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W związku z tym, jak wywiedziono w postanowieniu z 30 kwietnia 2009 r., nie ma aktualnie możliwości skutecznego uiszczenia wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym znakami opłaty sądowej.
Pełnomocnik skarżącego jako podstawę swojego wniosku o zwrot znaczków opłaty sądowej wskazuje treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.
Cytowany przepis ma zastosowanie jedynie w przypadku prawidłowo uiszczonego wpisu – zgodnie z wymogami art. 219 § 2 p.p.s.a. Opłata wnoszona w inny sposób, w tym poprzez naklejenie znaczków opłaty sądowej, jest bezskuteczna i nie może zostać zwrócona w oparciu o art. 232 § 2 pkt 1 p.p.s.a.
W sprawie nie może również znaleźć zastosowania art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W sytuacji, w której nie doszło do skutecznego uiszczenia opłaty sądowej nie można mówić o spełnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w hipotezie przytoczonej normy. Nie występuje ani przypadek opłaty uchylonej prawomocnie, ani różnicy między kosztami pobranymi i należnymi.
W związku z powyższym sąd, działając na podstawie art. 230 w zw. z art. 219 § 2 oraz art. 232 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.