Uzasadnienie
T. W. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 października 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Skarżący w zaskarżonej decyzji został pouczony, że przysługuje od niej odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w terminie 14 dni od dnia doręczenie decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.
Skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia, zaskarżył decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w skardze do WSA w Lublinie.
Z akt administracyjnych wynika, że skarżący jednocześnie ze skargą złożył odwołanie od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Skargę należało uznać za niedopuszczalną, ponieważ zgodnie z przywołanym już art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, wniósł bowiem skargę do sądu zanim Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpatrzył odwołanie od decyzji organu I instancji.
Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.