Uzasadnienie
A.W. wniosła w dniu 30 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie wymeldowania, w której jednocześnie domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek został uzasadniony oczywistym pogwałceniem prawa przez wydanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 ppsa ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ppsa, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Skarżąca nie wykazała istnienia żadnych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji.
Wykonanie decyzji nie ma wpływu na sytuacje materialną skarżącej, ani nie wiąże się z inną ingerencją w jej dotychczasowe życie.
Skarżąca błędnie utożsamia wymeldowanie z utratą prawa pobytu w danym lokalu, uznając, że w wyniku decyzji została "wyrzucona na bruk" i "pozbawiona dachu nad głową", co w jej ocenie może usprawiedliwiać wstrzymanie jej wykonania. Ocena skutków decyzji jest jednak błędna, gdyż wymeldowanie, jako urzędowe stwierdzenie faktu długotrwałego nie przebywania pod danym adresem, nie ma żadnego związku z dysponowaniem prawem do przebywania w danym lokalu, co jednak ustalane jest w zupełnie innych postępowaniach.
Skoro zatem skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.