Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie tego organu z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego.
Z akt sprawy wynikało, że postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. Burmistrz Ł. orzekł w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości - działek nr [...] i [...] (należących do Z. K.) z działką nr [...] (własność P. J.), działką nr [...] (własność B. B.) i działką nr [...] (własność M. F.).
Na powyższe postanowienie B. B. wniosła zażalenie, które rozpoznano postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r.
W dniu 18 grudnia 2018 r. B. B. wystąpiła z zażaleniem na postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2017 r.
Rozpoznając zażalenie Kolegium stwierdziło w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2018 r., że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a.), że zażalenie przysługuje na wydane w toku postępowania postanowienie jeśli kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.), że na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie (art. 264 § 2 k.p.a.). Kolegium stwierdziło, że na postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. (kończące dwuinstancyjne postępowanie administracyjne) nie przysługiwał zwyczajny środek zaskarżenia (w tym przypadku – zażalenie), ale skarga do sądu administracyjnego, o czym strony zostały pouczone. Z tego względu należało na mocy art. 134 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2017 r.
B. B. wniosła do WSA w Lublinie skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] stycznia 2018 r. i zarzuciła między innymi, że nie kwestionowała przebiegu granic i w tej sytuacji rozgraniczenie nie leżało w interesie skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa.
Tytułem wstępu wskazać należy, że podniesione w skardze zarzuty co do prawidłowości przeprowadzonego w sprawie rozgraniczenia, nie mogły być oceniane przez Sąd w rozpoznawanej sprawie dotyczącej wyłącznie kwestii kosztów rozgraniczenia.
Ocenie podlegała natomiast inna kwestia, a mianowicie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez skarżącą na postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2017 r. Nie ulega wątpliwości, że na powyższe postanowienie (kończące dwuinstancyjne postępowanie administracyjne w przedmiocie kosztów rozgraniczenia) nie przysługiwał zwyczajny środek zaskarżenia (w tym przypadku – zażalenie), ale skarga do sądu administracyjnego. Skarżąca została o tym prawidłowo pouczona w treści postanowienia wydanego przez organ.
Uwadze organu umknęło, że formalne nazwanie pisma skarżącej z dnia 18 grudnia 2017 r. "zażaleniem" nie przesądzało o tym, że strona miała zamiar kwestionować postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. w drodze postępowania administracyjnego. Niewątpliwie skarżąca nie zgodziła z wydanym rozstrzygnięciem i to przesądziło o wniesieniu "zażalenia". W takiej sytuacji rzeczą Kolegium było rozważyć, czy pismo skarżącej – adresowane "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" (k. 28 akt adm.) nie stanowi skargi wnoszonej do sądu administracyjnego i wystąpić do strony o sprecyzowanie swojego żądania w tym zakresie.
W myśl art. 46 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), każde pismo powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma oraz osnowę wniosku lub oświadczenia. Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy. Z osnowy wniosku lub oświadczenia (jako merytorycznej treści) powinno wynikać, jaki jest rzeczywisty zamiar wnoszącego pismo (podanie). W piśmie procesowym, które budzi wątpliwości, co do zgodności zamiaru wnoszącego pismo z oznaczeniem tego pisma, pierwszeństwo przyznaje się treści pisma i rzeczywistej intencji wyrażonej przez stronę.
W rozpoznawanej sprawie samo oznaczenie pisma procesowego z dnia 18 grudnia 2017 r. jako zażalenia nie powinno prowadzić do jego załatwienia w administracyjnym toku instancji, bez wcześniejszego wyjaśnienia intencji i zamiaru skarżącej.
W orzecznictwie wyjaśnia się, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (tak NSA w postanowieniach: z dnia 8 grudnia 1997 r., sygn. III CKN 289/97, z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. II FZ 793/06 oraz z dnia 28 września 2010 r., sygn. II FZ 277/10, II FZ 278/10, II FZ 279/10, II FZ 281/10).
Rygorystyczne i formalistyczne podejście Kolegium sprawy wywołanej "zażaleniem" skarżącej z dnia 18 grudnia 20187 r. prowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa strony do rozpoznania sprawy prawidłowości orzeczenia o kosztach postępowania rozgraniczeniowego. Zastosowanie przez Kolegium art. 134 k.p.a. (przepisu przewidującego, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania) oraz art. 126 k.p.a. (określającego, że do postanowień stosuje się przepisy o decyzjach) było czynnością nieprawidłową (przedwczesną) i naruszającą te przepisy.
Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę B. B. za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na mocy art. 200 p.p.s.a.