Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił T. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako Spółka) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
Wnioskiem z dnia 15 lipca 2009 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o dokonanie zmiany w/w zezwolenia w części dotyczącej lokalizacji niektórych punktów.
Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. (nr [...]) odmówił zmiany decyzji z [...] sierpnia 2008 r., powołując się na treść art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1540; dalej: u.g.h.). Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. (Nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od decyzji Spółka nie wniosła skargi do sądu administracyjnego.
Na wniosek Spółki z dnia 15 października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2010 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] września 2013 r., [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Spółka T. [...] zarzuciła w pierwszej kolejności naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych oraz dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE, seria L, nr 204, s. 37, ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2016 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że cofa skargę i wnosi o nieobciążanie skarżącej kosztami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej Spółki złożył w piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2016 r. stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. Jednocześnie w sprawie nie zachodzą okoliczności, które wyłączałyby skuteczność cofnięcia skargi w świetle art. 60 zd. 3 p.p.s.a. Nic nie wskazuje również, aby pełnomocnik działał poza zakresem umocowania udzielonego przez Spółkę.
Z tych względów oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak wyżej