Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Skarga ta została podpisana przez M. M. i J. M. Z akt sprawy wynika, iż jedynym adresatem zaskarżonej decyzji była M. M., która osobiście wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego w trybie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2011 r., została wydana po rozparzeniu odwołania złożonego przez M. M. i tylko jej została doręczona, podobnie jak decyzja Prezydenta Miasta (organu I instancji).
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, uprawnionym do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...).
Jak wynika z akt sprawy J. M. nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym wywołanym wnioskiem M. M. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Ponadto nie jest adresatem żadnej z decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie, nie składał odwołania od decyzji Prezydenta Miasta. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie dotyczy żadnych praw i obowiązków J. M.. Zatem nie ma on interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ppsa i nie może skutecznie wnosić skargi sądowej na decyzję, która nie odnosi się do sfery jego uprawnień w zakresie dodatku mieszkaniowego. Brak interesu prawnego skarżącego uniemożliwia rozpoznanie jego skargi, która podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ppsa, jako niedopuszczalna. Powyższe oznacza, ze kontrolę sądową przedmiotowej decyzji SKO inicjuje wyłącznie skarga M. M. Mając powyższe ja uwadze sąd orzekł jak w sentencji.