Uzasadnienie
J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zmiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 marca 2013 r., skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia został pozostawiony w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 10 kwietnia 2013 r.
Postanowieniem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 232/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. N., ponieważ została wniesiona bez uiszczenia wpisu, o którym mowa w art. 219 § 1 p.p.s.a. Sąd wyjaśnił, że przesyłka z wezwaniem do uiszczenia wpisu została prawidłowo awizowana, a skarżący nie podjął jej w terminie, w związku z czym odpis zarządzenia został pozostawiony w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 10 kwietnia 2013 r.
We wniosku z dnia 17 czerwca 2013 r. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi J. N.podniósł, że przesyłka nie została mu doręczona, a także nie otrzymał zawiadomienia o jej awizowaniu. Wskazał również, że listy kierowane były pod niewłaściwy adres, tj. na ul. Al. Ż. i W. [...] m. [...], a nie jak powinno być - ul. Al. Ż. i W. [...] m. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
W rozpoznawanej sprawie J. N. nie uprawdopodobnił przyczyny uchybienia terminu oraz nie dokonał czynności, której nie zrealizował w terminie.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało odebrane przez skarżącego. Zgodnie z adnotacją na skierowanej do skarżącego kopercie zawierającej wezwanie, następnie zwróconej na skutek niepodjęcia korespondencji w terminie, przesyłka została pozostawiona w placówce pocztowej, o czym poinformowano skarżącego w dniu 27 marca 2013 r., poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Dnia 4 kwietnia 2013 r. wezwanie zostało awizowane powtórnie, jednak skarżący nie podjął przesyłki w terminie.
Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wskazywaną przez skarżącego przeszkodą w zachowaniu terminu do uiszczenia wpisu było niedoręczenie wezwania skarżącemu w miejscu zamieszkania, jak i brak informacji o jego awizowaniu.
Skarżący, poza własnym oświadczeniem, nie uwiarygodnił, że przesyłka nie została mu doręczona oraz, że nie otrzymał informacji o jej awizowaniu, a także nie przedstawił w tym zakresie żadnego dokumentu uprawdopodobniającego podniesione twierdzenia.
Należy podkreślić, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na stronie skarżącej. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awizo nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., II FSK 180/12).
Podnoszony przez skarżącego zarzut, iż kierowana do niego korespondencja wysyłana była na niewłaściwy adres nie znajduje uzasadnienia. Skarżący wskazał, że właściwym adresem jest Al. Ż. i W. [...] m. [...], podczas gdy listy kierowane były na adres Al. Ż. i W. [...] m. [...].
W tym miejscu należy przywołać treść art. 46 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że gdy pismo jest pierwszym pismem strony (w niniejszej sprawie będzie to skarga z dnia 28 lutego 2013 r.), powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby stron, przedstawicieli ustawowych i pełnomocników.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013 r. jako adres zamieszkania J. N. wskazano Al. Ż. i W. [...] m. [...], [...] G. Ponadto, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt. III SA/Lu [...]/13, skierowanego do skarżącego na adres Al. Ż. i W. [...] m. [...], J. N. odebrał przesyłkę osobiście (k. 40).
Stosownie do art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby a w razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że procedura awizowania przesyłki została przeprowadzona prawidłowo, a skarżący nie wykazał, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Ponadto, korespondencja kierowana była na wskazany przez skarżącego w skardze adres, a skarżący nie poinformował Sądu o jego zmianie, a ponadto odebrał osobiście inną przesyłkę skierowaną na ten sam adres, tj. Al. Ż. i W. [...] m. [...]. Podobnie, skarżący odbierał osobiście korespondencję kierowaną do niego na adres A. Ż. i W. [...] m. [...] w toku postępowania administracyjnego (k. 72a, 78, 79, 91 akt adm.).
Należy również podkreślić, że skarżący nie wypełnił obowiązku wskazanego w art. 87 § 4 p.p.s.a., tj. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu, nie wpłacił do kasy sądu odpowiedniej kwoty z tytułem wpisu od skargi.
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał należycie, że znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji uniemożliwiającej zachowanie terminu do wniesienia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013 r.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.