Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie M. W. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewody L. w przedmiocie oddalenia zarzutów M. W. zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody L. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym nałożenia na M. W. kary grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka. Z treści postanowienia oraz z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że stroną postępowania i adresatem postanowienia organu był M. W..
W świetle powyższego, jedynym podmiotem mającym interes prawny w zaskarżeniu postanowienia organu w rozpoznawanej sprawie jest M. W.. Skarga została natomiast wniesiona zarówno przez niego, jak i przez M. W.. W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca M. W. nie była adresatem zaskarżonego postanowienia ani nie była stroną postępowania zakończonego tym postanowieniem, należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego.
W konsekwencji skargę wniesioną przez M. W. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a.