Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 lipca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu przez Sąd do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Lublinie, na pełnomocnika D. D. został wyznaczony radca prawny, któremu skarżąca udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa.
W dniu 13 marca 2009 r. radca prawny złożył opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2008r. oddalającego skargę D. D., wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym wysokość opłat za czynności radców prawnych jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163, poz.1349 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie w sprawie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej).
W świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie wynosi 120 zł (50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c). Kwota ta powinna zostać podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia), czyli w niniejszej sprawie o 22%.
Z tych względów działając na podstawie art. 250 w związku z art. 160 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.