Uzasadnienie
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. odrzucił skargę Z. T. (dalej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie rejestracji pojazdu.
Skarżąca otrzymała wyżej wymienione postanowienie w dniu 4 września 2017 r. Skarżąca została pouczona o przysługującym prawie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 11 września 2017 r.
W dniu 18 września 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na wyżej wymienione postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że ze względu na sezon urlopowy i prowadzenie działalności gospodarczej skarżąca skontaktowała się z nim dopiero 15 września. Podkreślił, że jest pełnomocnikiem skarżącej od kilku lat.
Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04).
W ocenie Sądu, skarżąca nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do złożenia zażalenia i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącej zachowanie terminu dokonania czynności. Nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Skarżąca ograniczyła się do lakonicznego stwierdzenia, że ze względu na sezon urlopowy i prowadzenie działalności gospodarczej nie skontaktowała się z pełnomocnikiem. Wyjaśnienia skarżącej prowadzą zatem do wniosku, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy. Nie zasługuje również na uwzględnienie argument, że uchybienie terminu przez skarżącą było niezawinione, ponieważ miała ustanowionego pełnomocnika i to on powinien podejmować czynności w niniejszej sprawie. Zwrócić uwagę należy, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa dla profesjonalnego pełnomocnika.
Jeżeli skarżąca takowego ustanowiła, powinien on złożyć pełnomocnictwo przy pierwszej czynności procesowej, której dokonał w sprawie. Z przepisu art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. wynika, bowiem, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z akt sprawy nie wynika, że skarżąca miała ustanowionego pełnomocnika.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.