Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 24 marca 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący wniósł sprzeciw od w/w zarządzenia.
Po rozpoznaniu sprzeciwu postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie z dnia 24 marca 2016 r.
Pismem z dnia 18 maja 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), które zmieniły zasady rozpoznawania sprzeciwu.
W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Skoro z art. 260 § 2 p.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, oczywistym jest, że na postanowienie sądu nie służy już zażalenie. Postanowienie zakończyło postępowanie w sprawie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W tej sytuacji zażalenie skarżącego należy uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji.