Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 18 kwietnia 2016 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Do wniosku skarżąca załączyła decyzję ZUS o waloryzacji swojej emerytury oraz wyciąg z rachunku bankowego za luty 2016 r.
W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca podniosła, że jest emerytką i pobiera z tego tytułu świadczenie w wysokości [...] zł, ponadto czasami pracuje na umowę zlecenie za wynagrodzeniem [...] zł. Podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, który jest osobą niepełnosprawną. Wykazała, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych, natomiast spłaca kredyt w wysokości [...] zł.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1); a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 (2 p.p.s.a.).
Ciężar dowodu spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie ubiegającej się o uzyskanie takiego prawa. Podejmując decyzję o przyznaniu prawa pomocy należy opierać się na dokładnych danych dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego, wysokości dochodów i wydatków strony wnioskującej o prawo pomocy. Obowiązkiem zaś strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące i rzetelne wykazanie swojej sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej.
Oświadczenie skarżącej złożone na urzędowym formularzu okazało się niewystarczające do oceny możliwości poniesienia przez nią kosztów postępowania przedmiotowej sprawy. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, wyjaśnienia wymagało zatem, jakie są dochody i majątek męża. Należało również ustalić, do kogo należy lokal wykazany w urzędowym formularzu jako miejsce zamieszkania skarżącej, a także jaka jest wielkość wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne gospodarstwa domowego skarżącej. Ponadto w związku z wynikającą z przedstawionego wyciągu bankowego informacją, że skarżąca spłaca trzy pożyczki, konieczne było wyjaśnienie, na jakie cele zostały zaciągnięte wymienione zobowiązania finansowe. Ustalenie tych okoliczności miało zatem bezpośredni wpływ na ocenę możliwości płatniczych skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 255 w związku z art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w dniu 26 kwietnia 2016 r. wezwano pełnomocnika strony do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, mających służyć pełnemu zobrazowaniu sytuacji materialnej skarżącej. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 maja 2016 r. (potwierdzenie odbioru) i pozostało bez odpowiedzi (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2016 r.).
W ocenie referendarza, niewykonanie wezwania z dnia 26 kwietnia 2016 r. w zakresie pełnego ujawnienia stanu majątkowego i dochodowego, powoduje negatywne konsekwencje dla strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Niedopełnienie przez stronę obowiązku złożenia dokumentów źródłowych, bądź dodatkowych oświadczeń, które pozwoliłyby na dokładną analizę jej sytuacji rodzinnej i finansowej, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. I OZ 292/13; postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., sygn. I OZ 189/12; postanowienie NSA z 9 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 987/11).
W świetle powyższego uznać należy, że wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i wyczerpujący. Tym samym skarżąca nie wykazała przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak też częściowym.
Z tych względów oraz na podstawie art. 258 (1 i (2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.