Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2012 r. Rada Miejska w H. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych oraz warunków i zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Miejska H. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. M. I. i M. I.i, wspólnicy spółki cywilnej "[...]", wezwali Radę Miejską w H. do usunięcia naruszenia interesu prawnego. W odpowiedzi, udzielonej pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], Rada Miejska stwierdziła, że brak jest podstaw do zmiany podjętej uchwały,
Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik M. i M. I. ponownie wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Odpowiadając na wezwanie – w piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r. (znak: RM.0004.61.2012) Rada Miejska oświadczyła, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r.
Pismem datowanym na 21 lutego 2013 r. M. i M. I. wnieśli skargę do sądu administracyjnego na ww. uchwałę.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w H. wniosła o jej odrzucenie, z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia, ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona po upływie terminu.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591, ze zm.; dalej jako: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W świetle art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 (gdy ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia, a skargę należy poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. (II OPS 2/07; publ. ONSAiWSA 2007/3/60) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.
W badanej sprawie skarżący skierowali wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Rady Miejskiej pismem z dnia 30 listopada 2012 r. Odpowiedź na to wezwanie została udzielona pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia pisma Rady Miejskiej, jednakże z wyjaśnień skarżących zawartych w piśmie procesowym z dnia 21 maja 2013 r. wynika, że odpowiedź została im doręczona w dniu 2 stycznia 2013 r.
Po otrzymaniu odpowiedzi Rady Miejskiej skarżący ponownie wezwali ją do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. Odpowiedzi na to wezwanie Rada udzieliła pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. (doręczonym według oświadczenia skarżących w dniu 6 lutego 2013 r.).
W sprawie doszło do dwukrotnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, kluczowe jest zatem rozstrzygnięcie, co jest datą miarodajną dla oceny, czy skarga została wniesiona w terminie – data doręczenia odpowiedzi na pierwsze czy drugie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie panuje niekwestionowany co do zasady pogląd, wskazujący, że instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa z art. 101 ust. 1 u.s.g. jest surogatem środka odwoławczego, który jest przewidziany w art. 52 ust. 1 i 2 p.p.s.a. Wynika z tego, że nie można traktować instytucji wezwania jako czynności niewywołujacej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana bez ograniczeń. Taki pogląd zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozbawiałby to działanie znaczenia prawnego, stanowiłby zaprzeczenie jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać jego bezpieczeństwo. Powodowałoby to również uprzywilejowanie podmiotów wnoszących skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. od podmiotów wnoszących skargi na innej podstawie (por. postanowienia NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02; z 20 września 2006 r., II GSK 212/06; z 4 listopada 2011 r. II OSK 2294/11; z 24 stycznia 2012 r., II OSK 2/12; z 29 listopada 2012 r., I OSK 2737/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający w badanej w pełni podziela powyższy pogląd, co oznacza, że miarodajną dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi jest data doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z oświadczenia skarżących zawartego w piśmie procesowym z dnia 21 maja 2013 r. wynika, że pismo Rady Miejskiej zostało im doręczone w dniu 2 stycznia 2013 r. Potwierdza to kserokopia pisma znajdująca się w aktach sadowych (k. 87), przesłana przez skarżących, na której widnieje adnotacja: "Wpłynęło 2.1.2012 r." (chodziło oczywiście o 2013 r., jak przyznają skarżący), a także ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, datowane na 7 stycznia 2013 r., w którym pełnomocnik skarżących nawiązuje do wcześniejszej odpowiedzi na wezwanie.
W świetle powyższych ustaleń, 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał skarżącym w dniu 1 lutego 2013 r. Skarga do sądu administracyjnego została nadana na poczcie w dniu 28 lutego 2013 r. (oświadczenie pełnomocnika skarżących w piśmie procesowym z dnia 21 maja 2013 r. oraz załączona kserokopia z ksiązki nadawczej kancelarii), a więc po terminie.
Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Na marginesie należy odnotować, że w orzecznictwie wyrażony został pogląd, że nie każde ponowne wezwanie rady gminy może być automatycznie potraktowane jako uzasadniające odrzucenie skargi. W każdym przypadku sąd administracyjny zobowiązany jest starannie przeanalizować kontrolowane czynności organu administracyjnego, a swoje stanowisko adekwatnie uzasadnić w wydanym wyroku lub postanowieniu (postanowienie NSA z 21 października 2009 r., II OSK 449/09; CBOSA). Nie kwestionując co do zasady tego poglądu, choć modyfikuje on dominujące, trafne stanowisko w kwestii ponownych wezwań do usunięcia naruszenia prawa, sąd orzekający w badanej sprawie nie dostrzega żadnych przesłanek, które przemawiałyby za odmienną oceną okoliczności sprawy w kwestii zachowania terminu. Nie było żadnych przeszkód, aby po otrzymaniu odpowiedzi na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego, tym bardziej, że byli już wówczas reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika (który wystosował ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 7 kwietnia 2013 r., a więc w terminie otwartym do wniesienia skargi).
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.