Uzasadnienie
G. P., reprezentowana przez Burmistrza P. (dalej jako "skarżąca"), zaskarżyła informację Inne (Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa L. na lata 2014-2020) z dnia 6 marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinasowanie projektu nr [...]
W odpowiedzi na skargę Inne wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na pismo Inne, informujące skarżącą, że od czynności pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, podjętej w trybie art. 43 ust. 1 ustawy, środek odwoławczy nie przysługuje.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r., poz. 217 z późn. zm.), dalej jako "ustawa wdrożeniowa", w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Ustawa oraz regulamin konkursu nie przewidują żadnego środka odwoławczego od informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na wstępnym etapie weryfikacji wymogów formalnych. Brak możliwości wniesienia środka odwoławczego od pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wynika również z Wytycznych programowych dotyczących systemu wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014-2020 w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.
W niniejszej sprawie, od pisma z dnia 6 marca 2017 r., nie przysługiwał skarżącej środek odwoławczy w postaci protestu, o którym mowa w art. 53 ustawy oraz skarga do sądu administracyjnego, na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Możliwość złożenia środka odwoławczego w postaci protestu oraz - w dalszej kolejności - wniesienia skargi do sądu administracyjnego związana jest bowiem z oceną projektu, o której mowa w rozdziale 13 ustawy wdrożeniowej. W rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie złożony przez skarżącą nie był jednak przedmiotem oceny dokonywanej przez komisję pod kątem spełnienia kryteriów wyboru, ponieważ, jak uznał organ, wniosek zawierał braki formalne, zaś skarżąca nie uzupełniła ich w wyznaczonym terminie.
Skarżącej nie przysługiwało także wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., a co za tym idzie zaskarżenie pisma z dnia 6 marca 2017 r. na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55. Ponadto sprawy regulowane ustawą wdrożeniową podlegają kognicji sądów administracyjnych jedynie w zakresie wskazanym w tej ustawie, to jest w przypadkach rozstrzygnięć, o których mowa w art. 61 ustawy wdrożeniowej, a podstawą wniesienia skargi jest art. 3 § 3 p.p.s.a. Nie ma zaś podstaw do rozszerzenia właściwości sądów administracyjnych w tych sprawach (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1674/17).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który w sprawie ma zastosowanie na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.