Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 32 § 2 i 3 oraz art. 56a ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. nr 106, poz. 1148 ze zm.) oraz art. 465 § 1 i art. 467 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555 ze zm.) w związku z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 13 marca 2006 r. I.D. na niewniesienie przez Komendanta Powiatowego Policji wniosku o ukaranie do sądu w sprawie niedopełnienia obowiązku meldunkowego przez C.T., uznał, że czynności wyjaśniające prowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji oraz odstąpienie od wniesienia wniosku o ukaranie było zgodne z art. 54 § 1, 2 i 4 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Pismem z dnia 1 czerwca 2006 r. I.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], podnosząc, że postanowienie wydano bez uwzględnienia stanu faktycznego oraz przepisów prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji wydane zostało w trybie przepisów regulujących postępowanie w sprawach o wykroczenia i w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego nie jest decyzją administracyjną. Zaskarżone postanowienie nie jest również innym aktem administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również inną czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa wskazujących na właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu skarga jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu.
Skarga skarżącego I.D. wniesiona z 1 czerwca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania, że czynności wyjaśniające prowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji oraz odstąpienie od wniesienia wniosku o ukaranie było zgodne z art. 54 § 1, 2 i 4 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, jest w świetle przepisów obowiązującego prawa niedopuszczalna.
Stosownie do art. 175 ust. 1 Konstytucji wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Granice właściwości sądów administracyjnych wyznacza wprost art. 184 Konstytucji, przewidując, że sądy te sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawą sądowoadministracyjną czyli sprawą podlegającą kognicji sądu administracyjnego jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inna sprawa, do której przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zgodnie z art. 3 § 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracyjnej publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego (...),
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego (...),
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania, że czynności wyjaśniające prowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji oraz odstąpienie od wniesienia wniosku o ukaranie było zgodne z art. 54 § 1, 2 i 4 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Postanowienia komendanta wojewódzkiego policji wydane na skutek zażalenia złożonego w trybie art. 56a ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. nr 106, poz. 1148 ze zm., zwanej dalej k.p.w.) dotyczące kierowania wniosków o ukaranie w sprawach wykroczeń do sądu nie podlegają w świetle powyżej przytoczonych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi właściwości sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie należą do żadnych z wymienionych powyżej kategorii aktów, w tym nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Brak jest podstawy prawnej do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sprawie administracyjnej, tj. indywidualnej sprawie z zakresu administracji państwowej, którą stanowi przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji stosunku administracyjnego. Również k.p.w. nie przewiduje, by zaskarżone postanowienie było zaskarżalne do sądu administracyjnego. Co więcej, z k.p.w. wynika, że postanowienie organu nadrzędnego nad organem prowadzącym czynności wyjaśniające, do którego to organu nadrzędnego w myśl art. 56a cyt. ustawy zaskarżono zażaleniem niewniesienie do sądu wniosku o ukaranie – nie jest zaskarżalne. O fakcie tym I.D. został pouczony w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...].
Mimo to skarżący złożył skargę na przedmiotowe postanowienie do sądu administracyjnego, jednakże sprawa ta nie podlega w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i k.p.w. – kognicji sądu administracyjnego, w związku z czym skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.