Uzasadnienie
K. B. wnioskiem z dnia 6 lutego 2012 r. wystąpił o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], Starosta Ś. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku K. B. o zwrot kwoty 425,00 zł, stanowiącej nadpłatę z tytułu wydania karty pojazdu nr[...] na pojazd marki F. T. o nr rej. [...], z uwagi na przedawnienie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.
Postanowienie zawierało pouczenie, że służy na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. za pośrednictwem Starosty Ś., w terminie 7 dni od dnia doręczenia.
Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 16 marca 2012 r.
Skarżący uznał przedmiotowe postanowienie za czynność materialno – techniczną i wystąpił do Starosty Ś. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia uprawnienia wnioskodawcy K. B. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ wyjaśnił, że sprawy niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno – prawnym, do których zaliczono opłaty za karty pojazdu, powinny być załatwiane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Organ podkreślił, że na postanowienie z dnia 1 marca 2012 r. przysługuje zażalenie.
K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Starosty Ś. z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], uznając je w istocie za czynność materialno – techniczną, polegającą na odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Starosta Ś. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skarga w rozpoznawanej sprawie dotyczy postanowienia Starosty Ś. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu a nie "czynności materialno - technicznej" jak nazywa postanowienie skarżący. Postanowienie zawierało pouczenie, że przysługuje na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Jednakże, wbrew pouczeniu, skarżący nie zaskarżył orzeczenia organu pierwszej instancji, tj. postanowienia z 13 marca 2012 r., skierował jedynie do organu pierwszej instancji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 23 marca 2012 r.
Skarżący przed złożeniem skargi do sądu nie wyczerpał zatem środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co stanowiło o niedopuszczalności skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.