Uzasadnienie
Pismem datowanym na [...] stycznia 2012 r. M. K. wystąpił do "Powiatu w Ś." z wnioskiem o zwrot kwoty 425 zł, stanowiącej część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], Starosta Ś. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku M. K. w sprawie zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej nadpłatę z tytułu wydania karty pojazdu ze względu na wygaśnięcie prawa do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty. W postanowieniu zawarto pouczenie, że służy na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Pismem z dnia 23 marca 2012 r. M. K. wystąpił do Powiatu Ś. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia jego uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł.
Pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r., znak: [...], Starosta Ś. poinformował, że w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm.) do opłat za wydanie karty pojazdu należy stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz działu III Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wniosek strony rozpatrzono w formie postanowienia, na które przysługiwało zażalenie, a nie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem datowanym na 24 kwietnia 2012 r. M. K., działając poprzez swojego pełnomocnika adwokat M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na "czynność materialno-techniczną Starosty Ś. z dnia [...] marca 2012 r. (w formie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania) w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranej przez organ części opłaty za wydanie karty pojazdu". W skardze zakwestionowano m.in. stwierdzenie organu, że wniosek o zwrot opłaty powinien być rozstrzygnięty w postępowaniu administracyjnym. Powołując się na stanowisko orzecznictwa, pełnomocnik skarżącego wywodziła, że sprawy takie podlegają załatwieniu w drodze czynności materialno-technicznej.
W odpowiedzi na skargę Starosta Ś. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, bowiem nie wniósł zażalenia na kwestionowane postanowienie z dnia [...] marca 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż od pewnego czasu kwestią sporną w orzecznictwie jest forma rozpoznania wniosku o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu.
Generalnie można w tej kwestii wskazać na dwa zasadnicze nurty w orzecznictwie. Pierwszy z nich podąża dotychczasową linią orzeczniczą i nadal przyjmuje, że wnioski o zwrot nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu powinny być rozstrzygane w formie czynności materialno-technicznej (tytułem przykładu: wyroki WSA w Białymstoku z 19 kwietnia 2012 r., II SA/Bk 149/12; WSA w Gliwicach z 26 marca 2012 r., II SA/Gl 22/12; WSA w Łodzi z 8 marca 2012 r., III SA/Łd 1139/11); WSA w Olsztynie z 19 kwietnia 2012 r., II SA/Ol 219/12; WSA w Rzeszowie z 12 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 114/12; WSA w Szczecinie z 18 kwietnia 2012 r., II SA/Sz 180/12; WSA w Warszawie z 22 marca 2012 r., VII SA/Wa 1165/11; WSA we Wrocławiu z 9 lutego 2012 r., III SA/Wr 592/11).
Według drugiego nurtu orzeczniczego do wniosków o zwrot nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu złożonych po dniu 1 stycznia 2010 r. należy stosować tryb postępowania oparty na przepisach KPA oraz działu III Ordynacji podatkowej, co oznacza konieczność decyzyjnego rozstrzygania tych wniosków (tak w szczególności WSA w Poznaniu – dla przykładu: wyrok z 15 grudnia 2012 r., II SA/Po 980/11; podobnie WSA w Bydgoszczy – wyrok z 27 marca 2012 r., I SA/Bd 83/12 oraz WSA w Łodzi – wyrok z 4 kwietnia 2012 r., III SA/Łd 69/12).
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zbędne jest wskazywanie przez sąd, w jakiej formie organ powinien rozstrzygnąć podanie skarżącego.
Reakcją organu na złożone przez pełnomocnika skarżącego żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu było postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania.
Forma czynności organu była oczywista i nie budząca żadnych wątpliwości. Nie było zatem żadnych podstaw, aby przyjąć – jak zrobiła to pełnomocnik skarżącego – że w istocie organ podjął czynność materialno-techniczną.
Przedmiotem sporu prawnego i skargi do sądu jest zatem postanowienie Starosty Ś., a nie czynność materialno-techniczna.
W związku z tym należy mieć na uwadze art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270; dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Skarżący powinien zatem przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wykorzystać środek przysługujący mu na drodze administracyjnej, czyli wnieść zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., o czym był przecież prawidłowo pouczony. Zażalenie nie mogło być zastąpione poprzez wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 23 marca 2012 r.), choćby z tej prostej przyczyny, że wezwanie jest kierowane do tego samego organu, a zażalenie do organu wyższego stopnia. Nie ma więc możliwości potraktowania pisma z dnia 23 marca 2012 r. jako zażalenia na postanowienie z dnia [...] marca 2012 r.
W tej sytuacji należy stwierdzić, iż skarżący przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu na drodze administracyjnej, co skutkuje niedopuszczalnością skargi.
W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przytoczonego przepisu sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.