Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r. (nr 0601-IGC.4802.45.2023) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w całości w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 9 lutego 2023 r. (nr 308000-COC-1.5063.429.2021.EN) o nałożeniu na skarżącą E.-B. H.. C. Z.. C. Spółkę jawną z siedzibą w S. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w wysokości [...] zł.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:
W dniu 1 grudnia 2021 r. w Oddziale Celnym w K. przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] Kierowcą kontrolowanego pojazdu był J. S., wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do [...], na rzecz przedsiębiorcy E.-B. H.. C., Z.. C. Spółki jawnej z siedzibą w S.. Kontrolowanym zespołem pojazdów przewożony był ładunek podzielny w postaci ciekłego tlenu (schłodzonego) o łącznej wadze brutto 20 000 kg. W trakcie kontroli dokonano pomiaru masy całkowitej zespołu pojazdów i stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o [...] kg (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 0,65%). Pomiaru dokonano przy użyciu wagi statycznej (waga nieautomatyczna model [...], nr [...]), posiadającej certyfikat zgodności Okręgowego Urzędu Miar w W. Nr [...] z dnia 30 grudnia 2020 r.
W opisanej sytuacji stwierdzono naruszenie lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm. – dalej jako "u.t.d."), to jest dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o mniej niż 5%.
Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia 1 grudnia 2021 r. nr [...]
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") zawiadomił skarżącą Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia.
Decyzją z dnia 9 lutego 2023 r. organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1 000 zł w związku z naruszeniem określonym w lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") – utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z okazanym w trakcie kontroli wypisem z licencji nr [...] oraz międzynarodowym samochodowym listem przewozowym CMR (bez numeru) wystawionym w dniu 29 listopada 2021 r. w G., podmiotem wykonującym przewóz drogowy była skarżąca Spółka. Kontroli rzeczywistej masy całkowitej dokonano przy użyciu wagi nieautomatycznej, posiadającej deklarację zgodności wydaną w F. we W. w dniu 19 listopada 2020 r., zawierającą również ocenę zgodności przyrządów pomiarowych dla wag nieautomatycznych (dyrektywa NAWI) – certyfikat zatwierdzenia typu WE-nr [...] oraz certyfikat zgodności nr [...] z dnia 30 grudnia 2020 r. wydany przez Okręgowy Urząd Miar w W.. Certyfikat zgodności potwierdza zgodność przedmiotu oceny zgodności z wymaganiami określonymi rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 802).
Organ II instancji podniósł, że w niniejszej sprawie z załączonego do akt sprawy Certyfikatu Zgodności z dnia 30 grudnia 2020 r. wynika, że ocena zgodności nastąpiła w dniu 29 grudnia 2020 r., czyli w dniu kontroli 1 grudnia 2021 r. nie była wymagana legalizacja ponowna przyrządu pomiarowego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że pomiar masy przy użyciu wagi statycznej dokonywany jest po wjechaniu zespołu pojazdów na pomost wagi i przy wyłączonym silniku, co powoduje, że otrzymany wynik jest niezależny od czynników zewnętrznych. Urządzeniem służącym do wyznaczania masy pojazdu jest waga nieautomatyczna, która w przedmiotowej sprawie została użyta do pomiaru masy całkowitej. Wynik tego pomiaru stanowił podstawę do stwierdzenia, że pojazd poddany pomiarowi jest pojazdem nienormatywnym, gdyż jego rzeczywista masa całkowita okazała się większa od dopuszczalnej masy określonej przepisami prawa.
Waga została wyposażona w system automatycznej sygnalizacji błędów pomiaru. Ważenie odbyło się bez błędów i w sposób zgodny z instrukcją użytkowania wag. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, należało uznać za prawidłowe ustalenie rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów na poziomie [...] kg. Uwzględniając nawet dopuszczalny błąd ± 60 kg. Potwierdza to nienormatywność pojazdu. Podstawą nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5%, był jednoznaczny wynik pomiaru statycznego. Organ II instancji wyjaśnił również, że na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie.
W pkt 10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zatytułowanym: "Naruszenie przepisów dotyczących masy i wymiarów pojazdów", w poz. 10.2 pkt 1 wyszczególniono naruszenie: "Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5%". W niniejszej sprawie stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 0,65%, co wskazywało na zasadność kary w wysokości 1 000 zł.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że nakładając karę pieniężną organ pierwszej instancji przyjął rzeczywistą masę pojazdu uzyskaną w wyniku pomiaru statycznego. Podkreślił, że rozbieżność uzyskanych wyników pomiarów wynika ze sposobu ważenia, to jest z zastosowania odmiennych metod ważenia – dynamicznego i statycznego. Metody te służą innym celom. Organ I instancji nakładając karę pieniężną przyjął rzeczywistą masę zespołu pojazdów w wyniku pomiaru statycznego. Natomiast wagi dynamiczne używane są do pomiaru nacisków wywieranych na drogę przez osie pojazdu.
W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie udowodniła zaistnienia okoliczności, które w świetle art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowiłyby podstawę umorzenia postępowania. Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdowały zastosowania przepisy art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. Nadto – w ocenie organu odwoławczego – organ pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i poddał analizie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca E.-B. H.. C. Z.. C. Spółka jawna z siedzibą w S. podniosła, że decyzja organu odwoławczego została wydana nierzetelnie. Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej na Drogowym Przejściu Granicznym w D. w dniu 23 sierpnia 2022 r. skontrolowali pojazd członowy o nr rej. [...] i ustalili masę pojazdu w wysokości [...] kg, a pojazd o tym numerze rejestracyjnym nigdy tam nie był. Nie wyjaśniono, dlaczego do nałożenia kary stosuje się wynik z wagi statycznej, pomimo że waga dynamiczna posiadająca wszelkie dopuszczenia wskazywała wynik niższy (właściwy). Karanie polega na dowolnym wyborze wartości większej, a nie na rzetelnym rozpatrzeniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniesiona w sprawie skarga podlega oddaleniu, gdyż nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, które wskazywałyby na wadliwość zaskarżonej decyzji.
Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.")., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja wydana na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, nakładająca na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1 000 zł za naruszenie określone pod lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do tej ustawy. Według art. 92a ust. 1 u.t.d., o treści obowiązującej w dniu kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).
W lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymieniono naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5%. Kara za powyższe naruszenie została określona na kwotę 1 000 zł.
Dopuszczalne wymiary, masa i naciski osi pojazdu określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022, ze zm.) wydanym na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dopuszczalna masa zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy, wynosi 40 ton. Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas. Stosownie zaś do definicji zawartej w art. 2 pkt 54 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, dopuszczalna masa całkowita to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Rzeczywista masa całkowita to masa pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób (art. 2 pkt 55 Prawa o ruchu drogowym).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w wyniku pomiaru statycznego rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów składającego się z dwuosiowego pojazdu silnikowego i trzyosiowej przyczepy, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Podczas ważenia uzyskano wynik [...] kg, który nie został skutecznie podważony. Prawidłowo zatem organ ustalił, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o [...] kg, to jest o 0,65%. Wymaga przy tym podkreślenia, że w świetle § 3 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas. Zauważyć także należy, że czynności ważenia zostały udokumentowane wydrukami z ważenia statycznego pojazdu oraz protokołem kontroli, które to dokumenty kierujący pojazdem podpisał, nie wnosząc żadnych uwag co do dokonanych czynności.
Biorąc pod uwagę powyższe przepisy i wynikający z nich stan prawny oraz dokonane niewadliwie ustalenia faktyczne, w ocenie Sądu, organy zasadnie stwierdziły, że skarżąca dopuściła się naruszenia ustawy o transporcie drogowym polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego masa całkowita przekraczała wielkość dopuszczalną. Organy prawidłowo także ustaliły wymiar kary za to naruszenie na podstawie lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Podkreślenia wymaga, że w świetle przywołanych wyżej przepisów prawa decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej tego rodzaju ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ jest – co do zasady – zobowiązany do ustalenia kary pieniężnej, której wysokość jest ściśle określona w załączniku do ustawy.
Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z protokołem kontroli podpisanym bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem, pomiar rzeczywistej masy całkowitej został przeprowadzony przy użyciu wagi statycznej (nieautomatycznej, model [...] [...], nr [...]), posiadającej certyfikat zgodności Okręgowego Urzędu Miar w W. Nr [...] z dnia 30 grudnia 2020 r. Natomiast zgodnie z tabelą nr 2 lp. II rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 802 – dalej jako "rozporządzenie w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych"), termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności wynosi 2 lata. W niniejszej sprawie z załączonego do akt sprawy certyfikatu zgodności z dnia 30 grudnia 2020 r. jasno wynika, że ocena zgodności nastąpiła w dniu 29 grudnia 2020 r., czyli w dniu kontroli przeprowadzonej 1 grudnia 2021 r. nie była wymagana legalizacja ponowna przyrządu pomiarowego.
Brak było również podstaw do przyjęcia, aby urządzenie to zostało użyte nieprawidłowo. Także protokół kontroli został podpisany przez kierującego pojazdem, który żadnych uwag co do sposobu przeprowadzenia ważenia nie zgłaszał. Należało mieć przy tym na względzie, że protokół kontroli, z uwagi na zawarty w nim bezpośredni opis przebiegu przeprowadzanych czynności, uznawany jest za dokument urzędowy mający szczególną moc dowodową. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., protokół kontroli stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kierowca nie zgłosił uwag do sposobu przeprowadzania kontroli, mimo pouczenia o możliwości zgłoszenia uwag odnośnie do dokonanych czynności kontrolnych.
W konsekwencji, w rozpoznawanej sprawie, do której akt zostały dołączone instrukcja obsługi wagi oraz certyfikat zgodności, nie zachodziły przesłanki do przeprowadzania przez organ dodatkowych dowodów na okoliczność przebiegu procesu ważenia. Ważenie dokonane zostało na wadze spełniającej wymogi normatywne i zgodnie z wymogami określonymi w instrukcji obsługi urządzenia wagowego, co zostało zaznaczone w podpisanym przez kierowcę protokole kontroli. Ważenie należało zatem uznać za prawidłowe.
Jednocześnie zaznaczyć należy, że organ wyraźnie wyjaśnił powody stosowania wagi statycznej do ustalenia wiążącego wyniku pomiaru. Pomiaru rzeczywistej masy całkowitej dokonano przy użyciu wagi nieautomatycznej znak fabryczny: [...] [...] (nr [...]) posiadającą deklarację zgodności wydaną w F. M. we W. w dniu 19 listopada 2020 r. Deklaracja zawierała również ocenę zgodności przyrządów pomiarowych dla wag nieautomatycznych (dyrektywa NAWI) - certyfikat zatwierdzenia typu WE-nr [...] oraz posiadającą certyfikat zgodności nr [...] z dnia 30 grudnia 2020 r. wydany przez Okręgowy Urząd Miar w W.. Certyfikat zgodności potwierdza zgodność przedmiotu oceny zgodności z wymaganiami określonymi rozporządzeniem w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych. Nakładając karę pieniężną organy przyjęły, gdyż było to dla nich wiążące, rzeczywistą masę zespołu pojazdów uzyskaną w wyniku pomiaru statycznego, wskazując prawidłowo w treści rozstrzygnięcia przekroczenie tego parametru o [...] kg, czyli o mniej niż 5%.
Wagi dynamiczne używane są rzeczywiście do pomiaru nacisków wywieranych na drogę przez osie pojazdu. Wpływ na wynik ważenia dynamicznego wywierają liczne czynniki, np. stan techniczny pojazdu, sposób załadunku towaru oraz inne czynniki. Pomiar masy przy użyciu wagi statycznej dokonywany jest zaś po wjechaniu zespołu pojazdów na pomost i przy wyłączonym silniku, co powoduje, że otrzymany wynik jest niezależny od czynników zewnętrznych (wymienionych dla pomiaru dynamicznego). Z tego powodu wyniki kolejnych pomiarów tego samego pojazdu o wadze statycznej będą powtarzalne.
Natomiast waga dynamiczna jest urządzeniem, które służy do wyznaczania obciążenia osi pojazdu oraz poprzez zsumowanie nacisków poszczególnych osi, sumarycznej masy pojazdu, a urządzeniem służącym do wyznaczania masy pojazdu jest waga nieautomatyczna, która w niniejszej sprawie została użyta do pomiaru masy całkowitej. Wynik tego pomiaru stanowił zatem uzasadnioną podstawę do stwierdzenia, że rzeczywista masa całkowita pojazdu była większa od tej dopuszczalnej, określonej przepisami prawa.
Reasumując, stwierdzić należało, że w dniu kontroli skarżąca wykonywała przejazd pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o 0,65%. Kara w wysokości 1 000 zł nałożona została więc prawidłowo, na właściwej podstawie, stosownie do lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W ocenie Sądu zasadne jest również stanowisko organu, zgodnie z którym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Stosownie do treści tego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
- 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
- 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
- 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł tego przewidzieć. Sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przy tym przedsiębiorca musi wykazać te okoliczności, a przede wszystkim, że dołożył należytej staranności, to jest uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.
Zatem to na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przewidziane w przepisach prawa przesłanki zwolnienia z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie spoczywa na przedsiębiorcy, który wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie nie jest możliwe do przewidzenia i uniknięcia nawet przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej.
W rozpoznawanej sprawie nie zostały przez stronę wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Skarżąca powinna i mogła dołożyć należytej staranności, aby nie doszło do przekroczenia masy całkowitej pojazdu. Skarżąca powinna znać rzeczywistą masę pojazdu, którego użyła do przewozu ładunku i przy planowaniu przewozu uwzględnić wszystkie okoliczności mające wpływ na rzeczywistą całkowitą masę pojazdu wraz z ładunkiem. Ponadto zarzuty skargi dotyczące tego, że kontrolowanego pojazdu miało nie być w miejscu kontroli w chwili jej przeprowadzenia polegają na całkowitym nieporozumieniu. Miejscem kontroli w tej sprawie był Oddział Celny w K., a nie przejście graniczne w D. – jak podnosiła skarżąca – oraz inna była data kontroli niż ta wskazana w skardze.
Z przytoczonych względów skarga, która nie zawierała usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był orzec o tym w sentencji wyroku.