Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 lutego 2020 r. M. S. zwrócił się do Wojewody z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie odmowy sprostowania aktu małżeństwa S. S. i A. W. P., sporządzonego w księdze metrykalnej Parafii Ł. pod numerem [...] (zarejestrowanego w Bazie Usług Stanu Cywilnego od numerem [...]).
Postanowieniem z dnia 3 marca 2020 r., nr [...], Wojewoda, na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 98 § 1 k.p.a., z powodu otrzymania sprzeciwów innych stron postępowania odrzucił wniosek o zawieszenie wyżej wskazanego postępowania.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2020 r. H. S. (dalej jako "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Wojewody z dnia 3 marca 2020 r., nr [...], którym odrzucono wniosek o zawieszenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W świetle art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie – odrzucające wniosek o zawieszenie postępowania, nie mieści się w tak zakreślonej materii spraw.
Wyjaśnić należy również, że w niniejszej sprawie właściwą formą załatwienia sprawy była odmowa zawieszenia postępowania administracyjnego. W kodeksie postępowania administracyjnego nie ma takiej formy rozstrzygnięcia wniosku o zawieszenie postępowania, jaką zastosował organ. Jednakże z uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia należy przyjąć, że zamiarem organu była odmowa zawieszenia postępowania administracyjnego, to zgodnie z przepisami również takie rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu.
Z treści art. 101 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.; dalej jako "k.p.a.") wynika, że przepis ten nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Z powyższego przepisu wynika, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
W orzecznictwie przyjmuje się, że wykładnia art. 101 § 3 k.p.a., wymaga uwzględnienia celu zmian, jakie zostały dokonane ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.). Ratio legis tych zmian było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12; ONSAiWSA z 2014 r., z. 5, poz. 74, postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1272/12 oraz wyrok NSA z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1188/12).
Podsumowując należy stwierdzić, że właściwość sądu administracyjnego, w zakresie kontroli zgodności z prawem, została ograniczona wyłącznie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończących postępowanie w sprawie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Zatem, skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje i nie jest to również postanowienie, które kończy postępowanie, ani postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, to nie podlega ono kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie Wojewody w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania nie należy zatem do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i z tego względu nie podlega skutecznemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., sąd skargę odrzucił.
Orzeczenie z punktu II postanowienia uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.