Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2010 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r., Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż utrata prawa jazdy uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej, której charakter wymaga ciągłego przemieszczania się i może doprowadzić do upadku prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy). Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady postępowania administracyjnego odnoszącej się do natychmiastowej wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, nawet w sytuacji kwestionowania legalności takich aktów przed sądem administracyjnym.
Instytucja wstrzymania wykonania aktu administracyjnego zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Stwierdzić trzeba, iż na tym etapie postępowania Sąd nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a bada jedynie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu upada w chwili wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 ustawy).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie występują przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r., Nr [...].
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ppsa, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Oświadczył wprawdzie, że brak prawa jazdy uniemożliwi mu prowadzenia działalności gospodarczej, z którą wiążą się liczne wyjazdy po kraju i poza jego granicami, jednak z tak zredagowanego wniosku sąd nie jest w stanie ocenić, czy skarżącemu rzeczywiście zagraża upadłość. Z samej istoty utraty uprawnień do kierowania pojazdami przez przedsiębiorcę nie wynika jeszcze, że przy prowadzeniu działalności gospodarczej powoduje to znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zwrócić należy uwagę, że istniej możliwość zatrudnienia przez skarżącego kierowcy, można skorzystać w tym celu z różnych form wsparcia przez urzędy pracy przedsiębiorców tworzących nowe stanowiska pracy itp., jednak skarżący nie odniósł się do tej kwestii.
Wobec powyższego, skoro skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.