Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokackiej w L. na pełnomocnika J.H. wyznaczyła adwokata A. Z. Wyznaczony pełnomocnik stwierdził brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2014 r., przedstawiając opinię z dnia 13 sierpnia 2014 r. uzasadniającą takie stanowisko. W opinii tej adwokat wskazał również na niezaskarżalność postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 maja 2014 r. oddalającego wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku.
J. H..pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r. wystąpił do Okręgowej Rady Adwokackiej w L. o zmianę adwokata, a po odmowie takiej zmiany przez Radę, wnioskiem z dnia 21 września 2014 r. zwrócił się do sądu o ustanowienie dla niego pełnomocnika, w celu złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. Swój wniosek skarżący uzasadnił tym, że Okręgowa Rada Adwokacka odmówiła mu zmiany adwokata z uwagi na to, że prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane. Z treści wniosku wynika, że skarżący nie zgadza się z opinią przedstawioną przez wyznaczonego adwokata A. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
W rozpoznawanej sprawie prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 czerwca 2014 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Adwokat ten zgodnie z art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) został wyznaczony przez właściwą okręgową radę adwokacką. Wyznaczony adwokat udzielił skarżącemu pomocy prawnej w ten sposób, że po analizie sprawy przedstawił opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku oraz o niedopuszczalności zażalenia od postanowienia odmawiającego uzupełnienia wyroku. W ten sposób wykonane zostało postanowienie Sądu o przyznaniu prawa pomocy przez ustanowienie adwokata, a prawo do uzyskania pomocy prawnej finansowanej ze środków publicznych zostało skonsumowane.
Przepisy P.p.s.a. nie przewidują w takiej sytuacji kompetencji sądu do wyznaczenia stronie kolejnego pełnomocnika, ani też zwrócenia się przez sąd do właściwego organu samorządu zawodów prawniczych o zmianę pełnomocnika. W przepisach ustawy brak jest unormowania, które uprawniałoby stronę do skutecznego żądania przyznania jej prawa pomocy przez ustanowienie kolejnego profesjonalnego pełnomocnika, w sytuacji, gdy dotychczas ustanowiony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań strony, wyrażając odmienne poglądy co do celowości, zasadności lub zgodności z prawem czynności, które zamierzała strona podejmować w postępowaniu. Wykonywanie pomocy prawnej polega nie tylko na działaniu profesjonalnego pełnomocnika zgodnie z zamiarami strony, ale również na przedstawianiu i wyjaśnianiu stronie jej sytuacji prawnej, z uwzględnieniem profesjonalnej wiedzy i umiejętności oceny sytuacji przez wyznaczonego pełnomocnika.
Skoro skarżącemu J. H. przyznano prawo pomocy przez ustanowienie adwokata, a adwokat ten został wyznaczony i wykonał czynności w ramach pomocy prawnej, to uznać należy, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie innego profesjonalnego pełnomocnika jest bezprzedmiotowy.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 166 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.