Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] o odmowie przyznania A. L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.
Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Starosta [...] (dalej jako "organ I instancji") orzekł o uznaniu A. L. (dalej jako "skarżąca") za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku.
W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] o pisemne uzasadnienie przyczyny odmowy wypłaty zasiłku dla bezrobotnych, należnego z tytułu utraty świadczenia pielęgnacyjnego.
W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] wyjaśnił, że skarżącej odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w związku z tym, że nie spełniała warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia". Skarżąca w dniu rejestracji nie mogła nabyć prawa do zasiłku, ponieważ nie było stosownych przepisów w tym zakresie, a po ich wejściu w życie w dniu 1 stycznia 2017 r., skarżąca nie spełniała warunków określonych w znowelizowanych przepisach.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...] orzekł o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego od dnia 25 sierpnia 2017 r., z uwagi na niezdolność do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez okres 90 dni.
W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. skarżąca wniosła o przyznanie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych po zakończeniu okresu pobierania zasiłku dla opiekuna z tytułu sprawowania opieki nad matką za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.
Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Starosta [...] odmówił skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.
W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że warunkiem przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej w dniu złożenia wniosku. Skarżąca w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych – 13 marca 2018 r., nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, ponieważ status ten utraciła w dniu 25 sierpnia 2017 r.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. L. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Wojewoda [...] (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że nie budzi wątpliwości okoliczność rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu 29 lutego 2016 r. Skarżąca wówczas nie spełniała ustawowych warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Bezsporna jest również okoliczność sprawowania przez skarżącą opieki nad matką i pobierania z tego tytułu zasiłku dla opiekuna w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy. Z dniem 25 sierpnia 2017 r. skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby przez okres przekraczający 90 dni.
Skarżąca wywodzi uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych z przepisu art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, który nie obowiązywał w dniu rejestracji skarżącej w urzędzie pracy w dniu 29 lutego 2016 r., gdyż w życie wszedł w dniu 1 stycznia 2017 r.
Wojewoda wskazał, że skarżąca z wnioskiem o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia wystąpiła w dniu 13 marca 2018 r., a więc już po utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 25 sierpnia 2017 r.
Prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Przyznanie prawa do zasiłku następuje od dnia udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku. Ustawodawca nie określił, w jakim czasie powinno nastąpić udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku, z przepisu wprost jednak wynika, że prawo to przysługuje bezrobotnemu w okresie posiadania statusu bezrobotnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. L. zaskarżyła decyzję Wojewody [...] w całości i wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji.
Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej jako "k.p.a." oraz przepisów prawa materialnego – art. 9 ust 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2, ust. 6 oraz art. 6 ustawy o promocji zatrudnienia.
Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jako bezrobotna bez prawa do zasiłku pozostawała zarejestrowana od dnia 29 lutego 2016 r. do dnia 25 sierpnia 2017 r. Od 1 września 2011 r. do 31 stycznia 2016 r. pobierała zasiłek dla opiekuna z tytułu opieki nad matką. Skarżąca podniosła, że w dniu 1 stycznia 2017 r., spełniała wszystkie warunki do przyznania zasiłku na mocy znowelizowanego przepisu art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku (13 marca 2018 r) nie przysługiwało jej prawo do zasiłku, ponieważ nie była osobą bezrobotną. Rozstrzygnięcie organu uznała za sprzeczne z zasadami postępowania administracyjnego i zasadami współżycia społecznego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] o odmowie przyznania A. L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy o promocji zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
W myśl art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r., nadanym ustawą z dnia 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1940), do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana.
Stosownie zaś do przepisu art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca od dnia 1 września 2011 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad chorą matką. Status bezrobotnego skarżąca posiadała w okresie od dnia 29 lutego 2016 r. do dnia 24 sierpnia 2017 r. Wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła w dniu 13 marca 2018 r.
Prawidłowo organ stwierdził, że w okresie od 1 stycznia 2017 r., gdy wszedł w życie przepis art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, do dnia 24 sierpnia 2017 r. skarżąca posiadała status bezrobotnego i w świetle art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia przysługiwało jej prawo do zasiłku. Treść przepisu art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z powołanego przepisu wynika wprost, że prawo do zasiłku przysługuje w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Skarżąca status bezrobotnego utraciła z dniem 25 sierpnia 2017 r., na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarżąca nie wniosła odwołania od tej decyzji i decyzja stała się ostateczna. Prawo do zasiłku przysługiwałoby skarżącej, gdyby złożyła wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych przed utratą statusu osoby bezrobotnej, co jak już wyżej wskazano, nastąpiło z dniem 25 sierpnia 2017 r. Skarżąca wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych złożyła w dniu 13 marca 2018 r., nie posiadając już statusu bezrobotnego.
Okoliczność, że skarżąca w okresie posiadania statusu bezrobotnego spełniała przesłanki, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Pomimo, że skarżąca spełniła przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, to w dniu złożenia wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. 13 marca 2018 r., nie posiadała statusu bezrobotnego, a więc nie spełniała warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Podkreślić jeszcze raz w tym miejscu należy, że prawo do zasiłku przysługuje w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Inaczej mówiąc, nie jest możliwe przyznanie prawa do zasiłku osobie, nawet jeżeli spełnia przesłanki wymienione w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta nie ma statusu bezrobotnego.
Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącej, która w skardze podniosła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zasiłek na mocy przepisów art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, obowiązujących od dnia 1 stycznia 2017 r., powinien być wypłacony również osobie bezrobotnej, która występuje z wnioskiem, mimo że przepis ten nie obowiązywał w dacie rejestracji. Skarżąca powołała się na wyroki sądów administracyjnych, w których jednak stan faktyczny sprawy był inny niż w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący w tych sprawach w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia posiadali status bezrobotnego. Skarżąca w dniu złożenia takiego wniosku statusu bezrobotnego nie posiadała.
Skarżąca zarzuca organowi, że po wejściu z dniem 1 stycznia 2017 r. wyżej wymienionej nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia, nie wydał żadnej decyzji, pomimo że skarżąca zwracała się z prośbą o uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Powyższe twierdzenie skarżącej nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] wyjaśnił skarżącej przyczyny odmowy przyznania prawa do zasiłku decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. W aktach sprawy brak jest natomiast jakiegokolwiek wniosku skarżącej o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych złożonego po dniu 1 stycznia 2017 r. i przed utratą statusu bezrobotnego od dnia 25 sierpnia 2017 r.
Wbrew twierdzeniom skarżącej organy nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. Ustalony stan faktyczny pozwolił w sposób prawidłowy zastosować przepis art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i odmówić przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).