Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. oznaczonym jako skarga (data wpływu do sądu), Z. S. wniósł "o stwierdzenie nieważności czynności prawnej Rektora Politechniki j w sprawie zatrudnienia".
W uzasadnieniu skargi sprecyzował, że dotyczy ona stwierdzenia nieważności (usunięcia), w części dotyczącej skarżącego, oświadczenia woli w sprawie zatrudnienia, zawartego w zawiadomieniu Rektora Politechniki jako jednoosobowego organu ustawowego Politechniki (uczelni publicznej) z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...], skierowanego do związków zawodowych o zamiarze rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym.
W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki wniósł o jej odrzucenie – jako niedopuszczalnej. Organ zaakcentował, że skarga dotyczy sprawy, która nie ma charakteru administracyjnego, co w konsekwencji oznacza, że w odniesieniu do tej sprawy nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skuteczność wniesienia skargi, a w konsekwencji skuteczność uruchomienia procesu oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, uzależniona jest od dopuszczalności skargi. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która może być kontrolowana przez sądy administracyjne.
Dlatego istotę w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, mając na uwadze treść skargi i stanowisko drugiej strony postępowania, stanowiło zagadnienia zakresu kognicji sądu administracyjnego.
Wskazać trzeba, że zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Według art. 1 § 1 i 2 tej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana jako "p.p.s.a.") stanowi w art. 3 § 2, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Oznacza to, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawem formy działania administracji publicznej oraz obejmuje inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi, natomiast przepis art. 5 p.p.s.a. wskazuje sprawy, w których wyraźnie wyłączona została właściwość sądu administracyjnego.
Skoro zatem zaskarżalne do sądu administracyjnego formy działania administracji publicznej wymienia co do zasady przepis art. 3 § 2 p.p.s.a, a z treści skargi wynika, że Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na pismo Rektora Politechniki z dnia [...] lutego 2005 r. informujące organizacje związkowe o zamiarze wypowiedzenia mu stosunku pracy, który łączył go z Politechniką, to nie ulega wątpliwości, iż wskazany przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie stanowi podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Kwestie związane z wypowiedzeniem skarżącemu stosunku pracy, nawiązanego w trybie mianowania, reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). W razie zaistnienia sporu w tym zakresie zagadnienie to podlega kontroli właściwego sądu powszechnego, nie zaś sądu administracyjnego.
W konsekwencji należało uznać, że kwestia ewentualnej wadliwości zawiadomienia Rektora Politechniki nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, a tym samym czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Dlatego mając powyższe na uwadze, sąd na wskazanej podstawie orzekł jak w postanowieniu.