Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] i orzekło o pozytywnej opinii o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży w miejscowości K. z uchwałą Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 1995 r. zmieniającą uchwałę nr [...] Rady Gminy z dnia [...] lipca 1993 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz określenia zasad usytuowania na terenie Gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych.
W dniu 21 czerwca 2007 r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, iż strona skarżąca jako organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji nie jest uprawniona do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie § 2 powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W związku z brzmieniem powołanego przepisu wyróżnia się dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te, którym uprawnienie to przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę podmiotów stanowią te, których uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych spraw, ze względu na konieczność ochrony porządku prawnego.
Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczeniem w sferę prawną określonego podmiotu. Interes prawny lub uprawnienie, ich charakter i zakres wytyczają przepisy prawa materialnego, co zgodnie podkreśla orzecznictwo sądowe.
Zaskarżona decyzja nie dotyczy sfery interesu prawnego Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Strona skarżąca nie występuje w sprawie również jako wymieniony w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.
Wskazać bowiem trzeba, że jakkolwiek decyzja właściwa (w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych) może dotyczyć spraw związanych z zadaniami organu współdziałającego, tj. wydającego opinię (gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych), to ten ostatni, jako organ wydający postanowienie opiniujące w pierwszej instancji, nie może być uznany za stronę w postępowaniu administracyjnym ani za podmiot uprawniony do zaskarżenia postanowienia wpadkowego do sądu administracyjnego.
Organ współdziałający przy wydawaniu decyzji administracyjnej nie jest zatem legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie zmienione przez organ wyższej instancji na skutek zażalenia strony niezadowolonej z orzeczenia wydanego przez ten organ.
Tym samym skarga jest niedopuszczalna jako złożona przez podmiot nie mający legitymacji do złożenia skargi (zob. B. Adamiak, J. Borkowski - Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003 r., s. 441).
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.