Uzasadnienie
S. C., będący emerytowanym funkcjonariuszem Policji, pismem z dnia 12 marca 2009 r. złożył do Komendanta Miejskiego Policji wniosek o wypłacenie mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2006 – 2008, wraz z należnymi odsetkami.
Wobec odmownego stanowiska organu I instancji, zawartego w piśmie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 25 marca 2009 r., wnioskodawca wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji pismo zatytułowane "Odwołanie", wnosząc o uchylenie "decyzji" organu I instancji i nakazanie wypłaty należności.
W zaskarżonym piśmie z dnia [...] maja 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że ze względu na zmianę stanu prawnego nie ma podstaw do wypłacania skarżącemu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Skarżący podnosi, iż świadczenie zostało przyznane w drodze decyzji administracyjnej a zaprzestanie wypłaty tego świadczenia nie zostało poprzedzone uchyleniem tej decyzji, ani stwierdzenia jej nieważności czy też wygaśnięciem stosownie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego wywodzi, iż decyzja o przyznaniu świadczenia, jako prawomocna jest nadal obowiązująca a jej skutkiem powinna być przewidziana w niej wypłata świadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że jego pismo nie jest decyzją w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 266 poz. 2246) został uchylony dotychczasowy § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100 poz. 919 ze zm.) stanowiący podstawę przyznawania i wypłaty świadczenia emerytom i rencistom policyjnym.
Zatem pismem [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Komendant Miejski Policji poinformował skarżącego, że z dniem 1 stycznia 2006 r. równoważnik za remont lokalu mieszkalnego nie będzie wypłacany emerytom i rencistom Policji.
Organ odwoławczy stanowisko to uznał za słuszne, a w odpowiedzi na skargę raz jeszcze podkreślił, że ani Komendant Miejski t Policji ani Komendant Wojewódzki Policji nie wydawali decyzji w administracyjnym toku instancji, ze względu na brak podstaw prawnych do podjęcia w takiej formie rozstrzygnięcia. Zainteresowany został pisemnie poinformowany, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przysługuje emerytom i rencistom Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stanowisko organu w sprawie wniosku powinno zostać wyrażone w formie decyzji, bowiem tryb takiego załatwienia sprawy wynika z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, oraz art. 105 §1 kpa. Od decyzji takiej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego nad organem, który wydał decyzję w I instancji, zgodnie z ogólną normą wynikającą z art. 127 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego i zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Nie przesądzając na tym etapie o treści decyzji, która powinna zostać wydana na podstawie art. 104 lub 105 kpa, zakończy ona postępowanie administracyjne, i będzie mogła być przedmiotem ewentualnej kontroli sądowej.
O ile zatem skarżący uznaje, że jego sprawa powinna zostać załatwiona w formie decyzji, co pozwoli na kontrolę sądową legalności stanowiska organów administracji, powinien doprowadzić do wydania decyzji, skarżąc ewentualnie bezczynność organów, które nie załatwiają sprawy w formie przez niego oczekiwanej.
Skarga wniesiona na pismo nie będące decyzją, ani innym aktem, którego kontrola należałaby do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 ppsa, jest z mocy art. 58 § 1 pkt 1 ppsa niedopuszczalna i podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd orzekł jak w postanowieniu.