Uzasadnienie
W dniu 16 grudnia 2010 r. C. i J. małż. S. złożyli skargę sądową na decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], mocą której uchylono w całości decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2010 r., nr [...] (orzekającą o wymeldowaniu A. R. z pobytu czasowego z lokalu przy ul. [...]), zaś sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 lutego 2011 r., skarga C. S. została odrzucona na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Skarga J. S. również podlega odrzuceniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż skarga C. S. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. legitymację skargową mają osoby wymienione w tych przepisach. Uprawnionym do wniesienia skargi jest m.in. "każdy, kto ma w tym interes prawny".
Odmiennie niż jej mąż, J. S. nie brał udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Nie była również adresatem decyzji wydanych w obu instancjach, które nie zostały jej doręczone.
W tych okolicznościach uznać trzeba, że brak legitymacji skargowej J. S. w przedmiotowej sprawie jest ewidentny. Brak interesu prawnego skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 993/11 i z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 433/11).
Z tych względów orzeczono jak w pkt I postanowienia.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II uzasadnia art. 250 p.p.s.a. oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).