Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych zespołu pojazdów jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły następujące ustalenia.
W dniu [...] czerwca 2020 r. na terenie Oddziału Celnego w L. dokonano kontroli zespołu pojazdów złożonego z ciągnika samochodowego, naczepy i przyczepy o numerach rejestracyjnych [...] oraz odrębnych numerach VIN: [...], [...] i [...] Naczepa została połączona z ciągnikiem samochodowym za pomocą klasycznego "siodła", natomiast przyczepa została połączona z naczepą za pomocą wsuwanego w naczepę dyszla. Kierujący pojazdem wykonywał międzynarodowy transport drogowy na rzecz przedsiębiorcy M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. M. B.. Zespołem pojazdów przewożono dwa kontenery.
W wyniku kontroli stwierdzono, że kierowca nie posiadał i nie okazał do kontroli zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII, wymaganego w przypadku przejazdu wykonywanego zespołem pojazdów złożonym z liczby pojazdów większej, niż określona w art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano w protokole z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. decyzją z dnia [...] października 2020 r. na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy o Prawo o ruchu drogowym nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych zespołu pojazdów złożonego z ciągnika samochodowego oraz z naczepy i przyczepy jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że zgodnie z przepisem art. 62 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Stosownie do art. 62 ust. 4b pkt 1 tej ustawy przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d, to jest zezwolenia kategorii VII. Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ, a kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom wymienione zezwolenie.
Natomiast w niniejszej sprawie kierowca pojazdu nie posiadał przy sobie i nie okazał na żądanie upoważnionego do kontroli funkcjonariusza zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego o numerach rejestracyjnych [...], ważnego w dniu kontroli.
Jednocześnie organ zauważył, że kontrolowanym zespołem pojazdów przewożono dwa kontenery. Towar ten stanowił ładunek podzielny, istniała możliwość jego podziału na mniejsze ładunki. Przepis art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym formułuje zakaz przewozu ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym uprawnionym do poruszania się na podstawie zezwoleń innych niż kategorii I lub kategorii II. Intencją ustawodawcy było umożliwienie przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku niepodzielnego, w przypadku którego nie ma technicznej możliwości przewiezienia tego ładunku w sposób zgodny z obowiązującymi normami. W sytuacji przewozu ładunku podzielnego ustawodawca przyjął zaś co do zasady istnienie możliwości przewozu tego ładunku pojazdami normatywnymi.
Zgodnie z art. 140ab ust. 2 Prawa o ruchu drogowym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, to jest w sytuacji przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku innego niż niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I i II, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W okolicznościach sprawy znajduje zastosowanie art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), który w przypadkach innych, niż wymienione pod literami a) i b), ustala karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Organ drugiej instancji nie podzielił wyrażonego w odwołaniu stanowiska skarżącego, według którego poddany kontroli zespół pojazdów składał się z dwóch, a nie z trzech pojazdów. Organ wskazał, że:
- - pod numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano trzyosiowy ciągnik samochodowy o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer[...] i tablice rejestracyjne nr [...];
- - pod numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano dwuosiową naczepę ciężarową o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer: [...] i tablicę rejestracyjną nr [...]
- - pod numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano pięcioosiową naczepę ciężarową o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer: [...] tablicę rejestracyjną nr [...]
Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do przepisu art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym dowód rejestracyjny jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu, który spełnia określone prawem wymagania, w tym wymagania o charakterze technicznym. Dowód rejestracyjny jest zatem dokumentem urzędowym, potwierdzającym, że pojazd, którego rejestracja została w ten sposób potwierdzona, jest pojazdem w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym. Definicje pojazdu zawierają zaś art. 2 pkt 31, pkt 50 i pkt 52 powołanej ustawy. W pojęciu pojazdu mieści się również naczepa. Jeżeli zatem zarówno ciągnik, jak i obie naczepy były zarejestrowane jako odrębne pojazdy, to brak jest podstaw do zarzucenia organowi niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, dotyczących rzeczywistego charakteru połączonych elementów zespołu pojazdów. Status pojazdu określa bowiem dowód rejestracyjny, a nie sposób jego użytkowania. W rozpatrywanej sprawie nie przedstawiono zaś żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby podważyć prawdziwość danych zawartych w dowodach rejestracyjnych naczep.
W ocenie organu bez znaczenia pozostaje fakt zarejestrowania pojazdu jako naczepy pięcioosiowej, co według strony miałoby wskazywać, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z dwóch, a nie z trzech pojazdów. Zdaniem organu nie ma również znaczenia w sprawie podnoszony przez skarżącego argument, że naczepa kontenerowa wchodząca w skład kontrolowanego pojazdu członowego faktycznie składa się z dwóch części, z których pierwsza posiada dwie osie, natomiast druga posiada trzy osie i nie jest w stanie poruszać się samodzielnie po drodze bez podłączenia jej do pojazdu poprzedzającego. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie wymaga bowiem, aby zarejestrowany pojazd był w stanie samodzielnie poruszać się po drodze. Fakt, że tylny człon naczepy nie może być używany bez pojazdu poprzedzającego, nie zaprzecza możliwości zakwalifikowania obu tych środków transportu jako osobnych pojazdów.
Odnosząc się do argumentu, że przedstawiona przez stronę ocena techniczna z dnia [...] listopada 2016 r. jednoznacznie wskazuje, iż naczepa pięcioosiowa składa się z dwóch części o numerze podwozia [...], przy czym druga z wymienionych części nie stanowi odrębnego pojazdu, organ podkreślił, że przedmiotowa ocena techniczna odnosi się jedynie do możliwości użytkowania pojazdów, oceniając m.in. techniczne zdolności ich łączenia. Nie może jednak w żadnej mierze stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości ich urzędowej rejestracji jako odrębnych pojazdów. Jednocześnie z oceny wynika, że każda z dwóch części naczepy posiada nadany przez producenta i wybity na ramie własny indywidualny numer identyfikacyjny/podwozia. Przednia część jest oznakowana własnym numerem podwozia [...], który nie stanowi numeru identyfikacyjnego kompletnej złożonej z dwóch części naczepy.
Organ odwoławczy wskazał również na brak wystąpienia w sprawie przesłanek, które w świetle art. 140aa ust. 4 ustawy Prawa o ruchu drogowym dawałyby podstawę do umorzenia postępowania. W szczególności strona nie udowodniła zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu nie było żadnych przeszkód, aby przewoźnik wykonał przewóz towaru ciągnikiem siodłowym o nr rej. [...] wraz z dołączoną naczepą o nr rej. [...] co wynika również z przedstawionej przez stronę oceny technicznej. Natomiast w przypadku przewozu towaru niepodzielnego przewoźnik mógłby uzyskać zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego składającego się z ciągnika siodłowego o nr rej. [...], naczepy o nr rej. [...] oraz naczepy o nr rej. [...]
W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w sytuacji stwierdzonego w sprawie przewozu ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym, zasadnym było nałożenie kary pieniężnej jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII.
M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zarzucając naruszenie:
- 1) przepisu materialnego tj. art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędne zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się uznaniem, iż moduł (część) naczepy poddanej kontroli wypełnia definicję formalną pojęcia "pojazd" z uwagi na dokonanie jego rejestracji;
- 2) przepisu proceduralnego tj. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w sprawie, przejawiające się porzuceniem obowiązku wskazania przyczyn, dla których organ odmówił mocy dowodowej opinii rzeczoznawcy przedłożonej w toku postępowania administracyjnego;
- 3) przepisu proceduralnego tj. art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 30 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, przejawiające się porzuceniem obowiązku rozstrzygnięcia na korzyść strony zaistniałych na gruncie niniejszej sprawy wątpliwości w zakresie stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli.
Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pięcioosiowa naczepa w stanie składającym się obydwu modułów wyczerpuje definicję zapisaną w art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jest bowiem środkiem transportu (jednym) przeznaczonym do poruszania się po drodze w takim kształcie, w jakim został on zatrzymany do kontroli w dniu [...] czerwca 2020 r. Drugi z tych modułów potraktowany samodzielnie nie jest przystosowany do poruszania się po drodze, tak w charakterze przyczepy, jak i naczepy. Nie można bowiem zaczepić tego modułu do jakiegokolwiek pojazdu tzn. samochodu ciężarowego czy też ciągnika siodłowego, jak i ciągnika rolniczego. Jego przystosowanie do poruszania się pod drodze jest możliwe wyłącznie z pierwszym z modułów. Bez niego trzyosiowa część naczepy oznaczona staje się bezużyteczna i tym samym traci status pojazdu.
Skarżący podkreślił, że zgodnie z ze znajdującą się w aktach sprawy opinią rzeczoznawcy samochodowego, tylna część naczepy, oznaczonej jako całość numerem rejestracyjnym [...], nie jest samodzielnym pojazdem. Zatem w dniu kontroli za ciągnikiem siodłowym poruszała się jedna naczepa, choć dwumodułowa. Tym samym nie doszło do przejazdu zespołu, w którego skład wchodziły trzy pojazdy. W konsekwencji kara nałożona za brak zezwolenia kategorii VII za przejazd pojazdem nienormatywnym nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2021, poz. 450, dalej powoływanej także jako "ustawa"), w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli przeprowadzonej w okolicznościach niniejszej sprawy.
Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem zyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I (art. 64 ust. 1 pkt 4).
Zgodnie z art. 62 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Na mocy art. 62 ust. 4b pkt 1 powołanej ustawy przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d, to jest zezwolenia kategorii VII. Jak stanowi bowiem art. 64d ustawy, zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI.
Jednocześnie art. 64 ust. 2 ustawy zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.
Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym). Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub zarządca drogi (art. 140aa ust. 2 ustawy).
Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości określonej w art. 140ab ust. 1 ustawy. Zgodnie z pkt 3 ostatnio wymienionego przepisu, wysokość kary za brak zezwolenia kategorii VII wynosi: a) [...] zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) [...] zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) [...] zł - w pozostałych przypadkach.
W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 ustawy).
Przywołane przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowiły podstawę prawną nałożenia na skarżącego M. B. kary pieniężnej w wysokości [...] zł, jak za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiło ustalenie wykonywania na rzecz skarżącego przejazdu zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w art. 62 ust. 4 ustawy i przewozu wskazanym zespołem pojazdów ładunku podzielnego w postaci dwóch kontenerów. W toku kontroli ustalono, że z ciągnikiem samochodowym, za pomocą klasycznego "siodła", była połączona naczepa, a przyczepa została połączona z naczepą za pomocą wsuwanego w naczepę dyszla.
Jednocześnie z dokumentów związanych z rejestracją pojazdów wynika, że wystawione zostały trzy odrębne dowody rejestracyjne i nadano trzy odrębne numery rejestracyjne. Mianowicie pod numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano ciągnik samochodowy o numerze VIN [...] i wydano dowód rejestracyjny [...], pod numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano dwuosiową naczepę ciężarową o numerze VIN [...] i wydano dowód rejestracyjny [...] oraz pod numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano pięcioosiową naczepę ciężarową o numerze VIN [...] i wydano dowód rejestracyjny [...]. W każdym przypadku wydano odrębne tablice rejestracyjne ze wskazanymi wyżej numerami rejestracyjnymi.
W tych okolicznościach organy uznały, że skontrolowany zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów, podczas gdy w świetle art. 62 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym zespół pojazdów ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny może składać się najwyżej z dwóch pojazdów.
Natomiast według skarżącego w skład zespołu pojazdów wchodziły dwa pojazdy, to jest ciągnik samochodowy oraz pięcioosiowa naczepa, składająca się z dwóch części. Naczepa oznaczona nr rej. [...] składa się z dwóch modułów. Drugi z nich (trzyosiowy) posiada własny numer VIN i nie może zostać sprzęgnięty z jakimkolwiek ciągnikiem siodłowym, bowiem nie ma takiej możliwości technicznej z uwagi na brak sworznia królewskiego. W związku z tym może poruszać się wyłącznie z pierwszym z modułów, bez którego trzyosiowa część naczepy staje się bezużyteczna i tym samym traci status pojazdu. Z tych względów, zdaniem skarżącego, każdy z modułów naczepy pięcioosiowej o nr rej. [...] nie może być potraktowany jako pojazd.
W ocenie Sądu na akceptację zasługiwało stanowisko organu uznającego nienormatywność skontrolowanego zespołu pojazdów, gdyż w świetle obowiązujących przepisów prawa należało stwierdzić, że zespół pojazdów ciągnięty przez pojazd silnikowy składał się z trzech, nie zaś z dwóch pojazdów. Prawidłowe i niekwestionowane w sprawie są także ustalenia organów leżące u podstaw wyrażonego stanowiska.
Trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji na definicje pojęcia pojazdu w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Zgodnie z art. 2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym pojazdem jest środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. Z kolei przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50). Natomiast naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd (art. 2 pkt 52).
Z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że pojęcie pojazdu w rozumieniu ustawy nie odnosi się wyłącznie do środków transportu, które są przeznaczone do samodzielnego poruszania się po drodze. Pojazdami są także przyczepa oraz naczepa, mimo niewyposażenia ich w silnik. Stąd też akcentowana przez skarżącego okoliczność braku możliwości poruszania się naczepy trzyosiowej bez połączenia jej z naczepą dwuosiową, nie wyłącza możliwości zakwalifikowania ich jako dwóch odrębnych pojazdów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1801/16).
Istotne znaczenie w omawianej kwestii odrębności pojazdów i w konsekwencji ich liczby ma także fakt wydania trzech odrębnych dowodów rejestracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym dowód rejestracyjny (albo pozwolenie czasowe) jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust.
3. W świetle powołanego przepisu należy zatem podzielić wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że status pojazdu określa dowód rejestracyjny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 67/16 oraz sygn. akt II GSK 2754/16). W związku z tym w sytuacji, gdy w stosunku do ciągnika samochodowego oraz dwóch naczep wydane zostały odrębne dowody rejestracyjne, a zatem zarejestrowano trzy odrębne pojazdy, nie ma podstaw do przyjęcia na gruncie obowiązujących przepisów prawa, że mamy do czynienia jedynie z dwoma pojazdami (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1483/15). Z dokumentów zgromadzonych w sprawie jednoznacznie wynika, że wskazane naczepy mają odrębne dowody rejestracyjne o numerach [...] oraz [...] i wydano w stosunku do każdego z tych pojazdów odrębne tablice rejestracyjne. Wymaga także podkreślenia, że oba wskazane pojazdy mają odrębne numery identyfikacyjne VIN, a w dowodzie rejestracyjnym [...], wydanym dla pojazdu o numerze rejestracyjnym nr [...], wskazany został nr VIN [...], to jest numer VIN naczepy trzyosiowej. Nie było zatem nieuprawnione przyjęcie przez organ, że ostatnio wymieniony dowód rejestracyjny dotyczy pojazdu w postaci naczepy trzyosiowej, o numerze identyfikacyjnym VIN [...], mimo oznaczenia w odpowiedniej rubryce dowodu rejestracyjnego liczby osi pojazdu cyfrą "5".
O statusie pojazdu nie decydują natomiast okoliczności faktyczne dotyczące sposobu użytkowania (por. przywołane wyżej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt II GSK 2754/16 oraz II GSK 67/16). Jak trafnie zauważono zaś w zaskarżonej decyzji, właśnie zagadnienia możliwości użytkowania przedmiotowych pojazdów, przez określenie technicznych sposobów ich połączenia, dotyczy przedstawiona przez skarżącego ocena techniczna z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Jednocześnie ocena techniczna potwierdza odrębność numerów identyfikacyjnych podwozia w każdym przypadku.
W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w sposób prawidłowy ustosunkował się do treści przedstawionej przez skarżącego oceny technicznej. Zdaniem Sądu nie zachodzą zatem podstawy do podzielenia sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia w tym zakresie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Organ w żadnym razie nie pominął wskazanego dowodu, ani nie odmówił mu mocy dowodowej, uznając jednakże, iż wynikające z oceny technicznej okoliczności nie podważają odrębności dwóch pojazdów w świetle obowiązujących przepisów prawa.
Wyprowadzony z przedstawionej przez skarżącego oceny technicznej argument, że wchodząca w skład kontrolowanego zespołu pojazdów naczepa faktycznie nie składa się z dwóch pojazdów, ale z dwóch części, z których pierwsza posiada dwie osie, a druga trzy osie i nie jest w stanie poruszać się bez połączenia z częścią pierwszą, nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji w świetle przepisów prawa.
Jak wyjaśniono już wyżej, okoliczność, że pojazd nie może poruszać się bez pojazdu poprzedzającego, nie wyłącza uznania obu środków transportu za dwa odrębne pojazdy. W świetle przytoczonych wyżej definicji zawartych w art. 2 pkt 31, pkt 50 i pkt 52 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd może być przeznaczony do poruszania się po drodze po połączeniu go z innym pojazdem. Nie można także uznać za jeden pojazd dwóch wskazywanych w przywołanej ocenie technicznej części, skoro bezsprzecznie wydano dwa dowody rejestracyjne i dwa komplety tablic rejestracyjnych, w tym w odniesieniu do naczepy dwuosiowej, która w świetle obowiązujących przepisów nie traci charakteru odrębnego pojazdu po połączeniu z naczepą trzyosiową, mającą także odrębny numer VIN.
W tym miejscu wskazać należy, że w dniu [...] listopada 2018 roku wpłynął do Sejmu RP rządowy projekt zmiany ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (druk nr [...]), w którym w ramach zmian w art. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zaproponowano dodanie w tym artykule, po punkcie 50, punktów 50a oraz 50b zawierających nowe definicje: modułu przyczepy – jako pojazdu posiadającego co najmniej 2 osie niezależne w jednej linii, umożliwiającego połączenie z kompatybilnymi modułami przyczepy (pkt 50a) oraz przyczepy modułowej – jako przyczepy składającej się z jednego modułu przyczepy lub kilku modułów przyczepy, przeznaczonej konstrukcyjnie do przewozu ładunków niepodzielnych (pkt 50b).
W uzasadnieniu projektu powołano się na dostępne aktualnie na rynku pojazdy modułowe wykorzystujące rozwiązania technologiczne umożliwiające podwyższenie możliwości w dziedzinie transportu ciężkiego, wskazując, że tego typu środki transportu będą mogły być wykorzystywane stosownie do ich przeznaczenia, w szczególności do przewozu ładunków niepodzielnych. Projekt ten jednakże, w trakcie trzeciego czytania na posiedzeniu nr [...] Sejmu RP w dniu [...] grudnia 2018 r., został skreślony z porządku obrad. Tym samym, w ocenie Sądu, w aktualnym stanie prawnym nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że akcentowany przez skarżącego modułowy charakter i sposób połączenia skutkuje zakwalifikowaniem obu opisanych wyżej niezależnych pojazdów, jako jednego (por. także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1582/19, z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 483/19, z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1352/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 819/20).
Z omówionych względów Sąd uznał za niezasadny zarzut błędnej wykładni i zastosowania w sprawie przepisu art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak podniesiono wyżej, przepis ten zawiera tylko jedną z definicji odnoszących się do pojęcia pojazdu w rozumieniu powołanej ustawy, a obowiązujące przepisy tej ustawy przemawiają za prawidłowością oceny organów o wykonywaniu w okolicznościach sprawy przejazdu nienormatywnym zespołem pojazdów, składającym się z większej niż dopuszczalna liczby pojazdów.
Sąd podziela argumentację organu odwoławczego o braku przesłanek do zastosowania w sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.
Nie budzi wątpliwości, że dla zastosowania powołanego wyżej przepisu niezbędne jest wykazanie, iż podmiot wykonujący przewóz podjął zgodnie z zasadami należytej staranności wszelkie możliwe czynności dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem. Tego rodzaju okoliczności nie zostały w sprawie wykazane. Przy dołożeniu należytej staranności możliwe zaś było ustalenie, że środki transportu traktowane przez skarżącego jako części jednej naczepy, stanowią w istocie dwa odrębne pojazdy i doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem poprzez przejazd zespołu pojazdów zgodny z art. 62 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1483/15).
Nie zachodziły także podstawy do zastosowania w sprawie przepisu art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 30 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162). Zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. Zasada wyrażona w art. 10 ust. 2 ustawy z 2018 r. Prawo przedsiębiorców znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy organ rozpoznający sprawę nie będzie w stanie przy użyciu dostępnych środków dowodowych rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie stanu faktycznego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 109/20). Tego rodzaju sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Okoliczności stanu faktycznego sprawy nie budziły wątpliwości, co przyznawał skarżący w uzasadnieniu skargi. Natomiast istotna dla rozstrzygnięcia była ocena stanu faktycznego w świetle obowiązujących przepisów prawa.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony zarówno przez skarżącego w skardze (k. 3 verte), jak również przez organ w odpowiedzi na skargę (k. 9).