Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako organ), po rozpatrzeniu sprawy nr [...] T. S. (dalej jako wnioskodawca lub skarżący), dotyczącej odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej i w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. (decyzja w brzmieniu uwzględniającym sprostowanie oczywistych omyłek dokonane postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]).
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.
W/w decyzja została doręczona w dniu 14 czerwca 2017 r. z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania. W dniu 29 czerwca 2017 r. strona wniosła odwołanie od decyzji.
Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że "Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, (...)". Termin na złożenie odwołania od decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. upłynął bowiem w dniu 28 czerwca 2017 r.
Jak podnosił organ kontrola dopuszczalności odwołania jest pierwszą czynnością, jaką podejmuje organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania. "Niedopuszczalność odwołania może wynikać albo z ustawy, na przykład, gdy ustawa przewiduje dla danego typu spraw tylko jednoinstancyjne postępowanie, albo z tego, że tok postępowania został w sprawie już wyczerpany, albo odwołanie zostało złożone po upływie terminu" (teza pierwsza wyroku NSA z 16 listopada 1998 r., II SA 1391/98 - LEX nr 41308). "W istocie rzeczy w przepisie są przewidziane dwie sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu" (wyrok NSA z 10 listopada 1998 r.).
W zakończeniu wskazano, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu, zobowiązuje ten organ do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Natomiast merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego po terminie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Powyższe postanowienie zaskarżone zostało przez T. S. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że powodem błędu o uchybieniu terminu był błąd doręczenia listu poleconego, w kwestii której skarżący załącza jako dowód zaświadczenie z Urzędu Pocztowego.
Skarżący kwestionował również wydane w jego sprawie merytoryczne decyzje w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz uchylenia decyzji przyznającej płatność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz granicami danej sprawy – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze.
Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jego uchylenia.
Już w tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie pozostaje jedynie ocena zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pozostaje zatem ściśle określona kwestia incydentalna, o charakterze formalno-procesowym, tj. zagadnienie uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania. Przedmiotem osądu i rozstrzygnięcia sądowego w sprawie nie pozostaje zatem ocena legalności wcześniej wydawanych decyzji merytorycznych w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 oraz uchylenie decyzji przyznającej płatność i odmowa przyznania płatności.
Zdaniem Sądu prawidłowość zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] nie budzi wątpliwości albowiem z akt sprawy wynika, że faktycznie skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.
Decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] doręczona została skarżącemu w dniu 14 czerwca 2017 r.
Doręczenia dokonano do rąk pełnoletniego domownika skarżącego (k.134-135 akt administracyjnych), co uznać należy za skuteczne albowiem taki sposób doręczenia przewidziany został w art. 43 k.p.a.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Skoro zatem decyzję doręczono skarżącemu w dniu 14 czerwca 2017 r. to termin do zaskarżenia decyzji odwołaniem upływał z dniem 28 czerwca 2017 r. (art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 k.p.a.).
Termin ten upłynął bezskutecznie, albowiem skarżący wniósł odwołanie dopiero po jego upływie, co oznacza, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania.
W konsekwencji też zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania uznać należy za prawidłowe i zgodne z prawem (art. 134 § 2 k.p.a.).
Bez znaczenia dla takiej oceny przedmiotowej kwestii pozostają zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze.
Po pierwsze z załączonego do skargi zaświadczenia z dnia [...] lipca 2017 r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Pocztowego w M. wynika, że przedmiotowa przesyłka polecona została doręczona w dniu 14 czerwca 2017 r. (k.8 akt sądowych).
Data ta jest zatem identyczna z datą ustaloną przez organ w oparciu o zwrócone organowi potwierdzenie odbioru.
Powyższe nie podważa zatem, lecz potwierdza ustalenia organu, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia.
Po drugie bez znaczenia w kwestii tej pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z wydawanymi w sprawie decyzjami merytorycznymi w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 oraz uchyleniem decyzji przyznającej płatność i odmową przyznania płatności.
Jak wskazano wyżej przedmiotem zaskarżenia w sprawie pozostaje jedynie ocena zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy przyznania płatności nie podlegają rozpoznaniu w niniejszej sprawie i nie mają żadnego znaczenia dla oceny kwestii zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania.
Po trzecie niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie można również wywodzić z samego faktu wydania postanowienia z omyłkami dotyczącymi oznaczenia przedmiotu sprawy.
Fakt wydania postanowienia z oczywistymi omyłkami nie dyskwalifikuje sam w sobie zgodności z prawem rozstrzygnięcia. Usunięciu tego typu wadliwości aktu służy bowiem tryb sprostowanie oczywistych omyłek z art. 113 § 1 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie zaistniała omyłka miała charakter oboczny i wiązała się z niepełnym przytoczeniem przedmiotu sprawy (pominięto w niej zwrot "o uchyleniu decyzji dotychczasowej") oraz błędnym wskazaniem roku, na który przyznawana była płatność (wskazano rok 2016, zamiast 2010).
Omyłka ta nie dotyczyła zatem kwestii merytorycznych, lecz technicznych związanych z opisaniem przez organ przedmiotu sprawy. Miało ona przy tym charakter oczywisty albowiem jasnym jest, że przedmiotem tej sprawy pozostawał przedmiot określony jednoznacznie w decyzji, której terminowi do zaskarżenia skarżący uchybił.
Wskazać należy również, że powyższe wadliwości zaskarżonego postanowienia zostały już usunięte albowiem organ sprostował omyłki w zaskarżonym postanowieniu, a dotyczące tej kwestii postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] jest ostateczne.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.