Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że na mocy art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008 r. (Nr [...]) odmówiono zameldowania T. O. w lokalu przy ul. O. w L. W toku kontroli instancyjnej, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Wojewoda Lubelski rozpoznał odwołanie T. O. i utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, iż skarżący nie zamieszkuje w lokalu, w którym chce się zameldować. Potwierdzają to świadkowie zamieszkujący w sąsiedztwie lokalu przy ul. O. Wskazują oni, że skarżący był widywany w tym lokalu sporadycznie, w czasie dni świątecznych lub gdy miał coś do załatwienia w L.. Wtedy odwiedzał zamieszkujących w tym lokalu synów. Bezsporna zaś kwestią jest to, że od dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżący został pozbawiony dostępu do lokalu, gdyż synowie wymienili zamek w drzwiach i nie wyrażają zgody na zameldowanie i zamieszkiwanie ojca.
Wojewoda stwierdził, że w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, bezwzględnym warunkiem dokonania zameldowania jest faktyczne i legalne zamieszkiwanie danej osoby w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, to jest za zgodą i wiedzą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem.
W skardze do Sądu T. O. zarzucił, że powyższą decyzję wydano z naruszeniem przepisów:
- - art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez bezpodstawną odmowę zameldowania, w sytuacji gdy przepis ten nakazuje organowi dokonania zameldowania na podstawie złożonego zgłoszenia;
- - art. 6 ust. 1 i ust. 2 wyżej wymienionej ustawy, przez wyrażenie błędnego poglądu, pomijającego okoliczność faktycznego zamieszkiwania skarżącego w spornym lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.
Jest ona rozstrzygnięciem wadliwym z następujących względów. Po pierwsze zawiera zbyt pobieżną i lakoniczną ocenę zebranego materiału dowodowego (zeznań świadków, H. O., D. T., J. M. i M. P., którzy wskazują, że skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, jak i zeznań innych świadków, Z. Ł., J. B. i J. C., potwierdzających fakt zamieszkiwania skarżącego w tym lokalu). Kwestię wadliwej oceny materiału dowodowego skarżący wyraźnie sygnalizował w swoim piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2008 r. (k.28 akt sądowych), będącym uzupełnieniem skargi.
Po drugie, organ odwoławczy nie zebrał i nie zgromadził wszystkich dowodów w celu wszechstronnego wyjaśnienia całokształtu okoliczności rozpoznawanej sprawy. Jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w dniu [...] lipca 2008 r. skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w L. z pozwem o ochronę naruszonego posiadania oraz z wnioskiem o wydanie zarządzenia tymczasowego nakazującego pozwanej H. O. udostępnienie wejścia do lokalu. Sprawa dotycząca przywrócenia posiadania lokalu jest w toku. Sąd rozpoznający tę sprawę postanowił odroczyć ją do dnia [...] stycznia 2009 r. Wynika to z przedłożonych przez skarżącego dokumentów - w tym odpisu pozwu - dopuszczonego przez skład orzekający WSA w L. jako dowód z dokumentu.
Okoliczności te wskazują, że decyzja organu odwoławczego jest przedwczesna i wydano ją z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., określających zasady odnoszące się do postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracji publicznej. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych też względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.