Uzasadnienie
S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że uiszczenie kary pieniężnej na obecnym etapie postępowania rodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że pozostaje w bardzo trudnej sytuacji finansowej i nie stać go na spłatę kary pieniężnej, zaś ewentualna egzekucja majątku spowoduje nieodwracalną utratę lub istotne ograniczenie jego praw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny L. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ [...]).
W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy skarżącemu grozi utrata przedmiotu świadczenia, który z powodu swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ [...]).
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia w niniejszej sprawie tak rozumianych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności, skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń. Ogólne twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, odnoszące się do hipotetycznie mogącej zaistnieć w stosunku do skarżącego sytuacji, nie stanowią argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia. W przypadku decyzji rodzącej obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem, konieczne jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FZ [...]).
Wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie można również opierać na samym tylko fakcie wniesienia skargi do sądu. Uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zarzuty podważające jej zgodność z prawem. Stanowisko skarżącego, że skarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Stanowiska sądu nie zmieniają okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są bowiem tożsame z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ [...] oraz z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ [...]). Wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Zauważyć również należy, że poza własnymi oświadczeniami skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową.
Brak wskazania przez skarżącego należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.