Uzasadnienie
K. Spółka jawna w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., Nr [...]w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
W skardze skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat sądowych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731).
Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z powodu złożenia jej po upływie terminu do jej wniesienia.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 22 grudnia 2015 r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 21 stycznia 2016 r., a skarga została złożona w dniu 25 stycznia 2016 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia.
Z tych względów skarga jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 247 p.p.s.a.