Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w L. (dalej także jako: LAWP lub Agencja) poinformowała spółkę O. S.A. z siedzibą w C., że złożony przez spółkę wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]", zgłoszony w ramach I Osi Priorytetowej, Działanie 1.3 RPO WL na lata 2007-2013 nie otrzymał dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz dotacji celowej. Jednocześnie Agencja poinformowała spółkę, że projekt po ocenie merytorycznej otrzymał 63 punkty (na 100 możliwych) i został umieszczony na liście rezerwowej.
W złożonym na powyższą informację proteście z dnia [...] kwietnia 2012 r. spółka zakwestionowała przyznaną jej w ramach oceny merytorycznej punktację w odniesieniu do trzech kryteriów: współpracy z instytucją B+R lub posiadanie odpowiednich struktur organizacyjnych pozwalających na prowadzenie badań własnych; gotowość realizacji projektu – w zakresie potwierdzenia prawa do dysponowania nieruchomością lub lokalem, gdzie usytuowane zostaną zakupione w ramach projektu środki trwałe; Innowacyjność projektu.
Pismem z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], Agencja uznała wniesiony przez spółkę protest za niezasadny.
Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie poszczególnych elementów (kryteriów) oceny zakwestionowanych przez spółkę Agencja podniosła co następuje:
W zakresie kryterium współpracy z instytucją B+R Agencja wskazała, że wnioskodawca treścią aplikacji nie objął umów czy porozumień z instytucjami naukowo-badawczymi, ale dwa oświadczenia.
Pierwsze z nich wystawiła P. [...] opisująca się jako firma działająca na rynku maszyn przemysłu spożywczego, wyposażona w centrum badań i rozwoju. Oświadczenie to odwołuje się do współpracy w przeszłości oraz jej kontynuacji w zakresie "poszukiwań i rozwoju procesu ekstruzji oraz innowacyjnych produktów". Zdaniem Agencji oświadczenie to nie daje podstaw do uznania, że wnioskodawca współpracuje ze wskazanym podmiotem na podstawie określonej umowy czy porozumienia, określającego zasady takiej współpracy. Ponadto nie wiadomo na jakiej podstawie wnioskodawca uznaje, że podmiot który wystawił oświadczenie, działający na konkretnym rynku, powołujący się na posiadanie "[...]" oraz "[...]" (w oryginale) – jest instytucją B+R.
Podobnie drugie oświadczenie – wystawione przez Laboratorium Usługowo-Badawcze B. sp. z o.o. – ogranicza się do stwierdzenia, że wystawca współpracuje z wnioskodawcą " zakresie wykonywania zlecanych badań mikrobiologicznych i fizykochemicznych". Oświadczenie to nie odwołuje się do podpisania umowy czy porozumienia, które umożliwiałoby weryfikację, czy współpraca taka prowadzona jest w zakresie realizacji projektu. Ogólny charakter oświadczenia nie pozwala na przyznanie maksymalnej punktacji.
W zakresie kryterium "Gotowość realizacji projektu" – w zakresie potwierdzenia prawa do dysponowania nieruchomością lub lokalem, gdzie usytuowane zostaną zakupione w ramach projektu środki trwałe, Agencja odwołała się do poglądów orzecznictwa i stwierdziła, że nie można przyjąć, aby załącznik do wniosku o dofinansowanie w postaci odpisu z księgi wieczystej identyfikował nieruchomość wskazaniem adresu. Wpis na który powołuje się spółka jednoznacznie identyfikuje nie przedmiot, ale podmiot, opisując użytkownika wieczystego jako "Spółka akcyjna pod firmą "O." z siedzibą w C. przy ulicy J. jako użytkownik wieczysty oraz jako właściciel budynków opisanych w dziale I-O pod Nr [...]". W konsekwencji Agencja przyjęła, iż wnioskodawca nie przedstawił kopii dokumentów, o których mowa w kryterium, które pozwalałyby na weryfikację oświadczenia zawartego w punkcie C5 Biznes Planu.
W zakresie kryterium innowacyjności projektu Agencja wskazała, że treść tego kryterium, obligująca do oceny pewnych informacji wyklucza, aby samo przedłożenie przez wnioskodawcę opinii o innowacji wiązało specjalistów, obligując do przyznania punktacji zgodnie z oczekiwaniami aplikującego o dofinansowanie.
Agencja wskazała, że o ile przedmiotem opinii miało być potwierdzenie określonej innowacji procesowej, związanej z technologią produkcji żywności, to opinia o innowacyjności została wystawiona przez Katedrę Pojazdów Samochodowych Politechniki L. Ponadto przedstawiona opinia nie wskazuje, jakie elementy i w jaki sposób stanowią o innowacyjności całego procesu technologicznego. Użyte w opinii sformułowania odnoszące się do budowy urządzeń nie pozwalają na przyjęcie, że korzyścią z zastosowania "opisanej technologii" może być wzrost konkurencyjności firmy w określonej skali.
Ponadto Agencja wskazała, że ocenie podlega innowacyjność projektu, nie zaś czas stosowania określonych rozwiązań technicznych czy technologicznych w planowanych do zakupu środkach trwałych. Nie można utożsamiać "wdrożenia innowacji" wyłącznie z zakupem urządzenia, wprowadzonego na rynek w określonym czasie. Tymczasem zarówno Biznes Plan, jak i opinia dołączona do wniosku odwołują się do cech i funkcjonalności określonych urządzeń.
W przypadku działania 1.3 punktacja nie jest przyznawana za wdrożenie innowacji w skali przedsiębiorstwa, lecz za innowację w skali odpowiedniego rynku.
W skardze do sądu administracyjnego spółka "O." S.A. zarzuciła nieprawidłową ocenę projektu w zakresie kryteriów: współpracy z instytucją B+R poprzez przyznanie 2 punktów zamiast 4 pomimo spełnienia warunku; gotowość realizacji projektu – poprzez przyznanie 0 punktów, pomimo spełnia warunku; innowacyjność projektu – poprzez przyznanie 0 punktów, pomimo, iż projekt dotyczy wdrożenia innowacji stosowanej w skali międzynarodowej w okresie krótszym niż 5 lat.
Uzasadniając szczegółowo zarzuty skarżąca podniosła, że przesłanką przyznania maksymalnej liczby punktów jest prowadzenie współpracy z instytucją B+R. Obydwa załączone do wniosku oświadczenia jednoznacznie wskazują, że wnioskodawca współpracuje z instytucjami B+R w Polsce i na świecie. Współpraca ta jest prowadzona w zakresie poszukiwań i rozwoju procesu ekstruzji oraz innowacyjnych produktów, jak i w zakresie wykonywania zlecanych badań mikrobiologicznych i fizykochemicznych. Jest to współpraca dotycząca produkcji żywności i mieści się w zakresie realizacji projektu.
Skarżąca podniosła, iż wbrew twierdzeniom Agencji spełniła warunki przyznania jej projektowi 5 punktów w ramach kryterium gotowość realizacji projektu. W Biznes Planie wskazano, iż wnioskodawca posiada pomieszczenia niezbędne do zlokalizowania zakupionych w ramach projektu środków trwałych. Do wniosku dołączono odpis z księgi wieczystej KW Nr [...], z którego jasno wynika, że O. S.A. jest użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynku położonych w C. przy ul. J. W zakresie kryterium innowacyjności projektu skarżąca podniosła, że w Biznes Planie oraz załączniku – opinia o innowacyjności została dokładnie opisana wdrażana w ramach realizacji projektu innowacyjność procesowa. Innowacja jest jednym z głównych celów realizacji projektu i dotyczy technologii produkcji żywności wysoko przetworzonej. Przedmiotem inwestycji jest zakup nowoczesnej, kompletnej linii produkcyjnej do wytwarzania zakąsek, słodkich płatków śniadaniowych, popcornu i pelletu.
Na podstawie informacji uzyskanych od dystrybutora technologii oraz na podstawie dostępnych danych na temat produkcji przemysłowej w badanym sektorze stwierdzono, że zastosowana technologia charakteryzuje się innowacyjnością procesową w skali światowej.
W opinii o innowacyjności dokładnie opisano innowacyjne rozwiązania technologiczne. Została ona wystawione przez jednostkę naukową – Politechnikę L. Opinia potwierdza, że zastosowane rozwiązania technologiczne w kupowanych liniach technologicznych są znane i stosowane na świecie nie dłużej niż 5 lat. Nie ma przy tym podstaw do kwestionowania opinii jedynie na tej podstawie, że została wydana przez nieodpowiednią katedrę jednostki naukowej i badawczej. Skarżąca zarzuciła, że Agencja nie zakwestionowała merytorycznej treści samej opinii i nie przedstawiła argumentów uzasadniających jej nietrafność.
W odpowiedzi na skargę Agencja Wspierania Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenia, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w kwestii oceny projektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 30c ust. 1 z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270; dalej jako: p.p.s.a.). Jak wynika z ust. 3 w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może:
- 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą;
- 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;
- 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.
W ocenie sądu w badanej sprawie ocena projektu, o dofinansowanie którego wnioskowała skarżąca spółka została dokonana przez Agencję w sposób zgodny z prawem, co skutkować musi oddaleniem skargi.
Przed przejściem do merytorycznej oceny spornych stanowisk stron należy zwrócić uwagę na dwie kluczowe dla sprawy kwestie o ogólniejszym charakterze.
Jedną z kluczowych dyrektyw realizacji zadań instytucji zarządzającej w zakresie wyboru projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego są zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.). Równy dostęp do pomocy oraz transparentność reguł oceny wniosków mogą być zapewnione tylko wtedy, gdy zostały opracowane i upublicznione przejrzyste kryteria wyboru projektów, a oceny instytucji zarządzającej opierać się będą na stosowaniu tych właśnie kryteriów (art. 26 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 2, art. 29 u.z.p.p.r., a także art. 60 lit. a) wspomnianego wyżej rozporządzenia Rady UE Nr 1260/1999).
Z przedstawionych regulacji wynika konieczność oparcia oceny projektów na dokumentacji konkursowej dostępnej publicznie, na stronach internetowych instytucji zarządzającej, stanowiącej element tzw. systemu realizacji w rozumieniu art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. W związku z tym to upublicznione dokumenty, określające m.in. cele danego działania w ramach osi priorytetowej, zasady i kryteria ocen projektów a także wytyczne dla wnioskodawców powinny stanowić podstawę sądowej kontroli prawidłowości (zgodności z prawem) oceny projektu przez Agencję.
Upublicznione dokumenty konkursowe stanowią nie tylko kierunkową dyrektywę działania dla Agencji, ale również dla podmiotów ubiegających się o dofinansowanie projektów. Wnioskodawca chcąc uzyskać środki musi podjąć wszelkie kroki, aby jego aplikacja odpowiadała wszystkim wymogom określonym w jawnej dokumentacji konkursowej. Ponadto należy pamiętać o tym, że dofinansowanie jest przyznawane w ramach procedury konkursowej, w warunkach ograniczonej liczby środków, które mogą być rozdysponowane, w sytuacji gdy zazwyczaj liczba chętnych i wielkość wnioskowanych kwot przekracza globalną kwotę pozostającą do rozdysponowania w ramach danego konkursu. Oznacza to, że wnioskodawca powinien tak przygotować swoją aplikację, aby przekonać oceniających, w granicach wyznaczonych obowiązującymi procedurami, że jego projekt bardziej niż inne zasługuje na wsparcie finansowe. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2011 r. (II GSK 1423/10; LEX nr 952800), na osobie występującej z wnioskiem o dofinansowanie spoczywa obowiązek starannego przygotowania dokumentacji konkursowej, aby uzyskać punkty zgodnie z określonym kryterium.
Niewłaściwie sporządzona dokumentacja - niepełna pod względem merytorycznym - podlega ocenie bez możliwości powołania dodatkowych biegłych czy składania dodatkowych dokumentów. Ocenie podlegają informacje przedstawione we wnioskach wszystkich beneficjentów.
Przechodząc do analizy zakwestionowanej przez stronę skarżącą oceny projektu przez Agencję w ramach poszczególnych kryteriów sąd wskazuje, co następuje:
Istotą sporu w badanej sprawie jest kwestia merytorycznej oceny projektu objętego wnioskiem skarżącej spółki, w aspekcie kilku kryteriów tej oceny.
Pierwszym z kryteriów, których dotyczy spór jest współpraca z instytucją B+R w zakresie realizacji projektu.
W świetle dokumentu "Kryteria wyboru projektów w ramach I i II Osi Priorytetowej" (Załącznik nr 2 do Uchwały nr [...] Komitetu Monitorującego RPO WL z dnia [...] września 2010 r.) treść wspomnianego kryterium jest następująca: "W przypadku, gdy Wnioskodawca prowadzi współpracę z instytucją B+R (podpisane umowy, porozumienia z instytucjami naukowo-badawczymi) lub posiada odpowiednie struktury organizacyjne pozwalające na prowadzenie badań własnych w zakresie realizacji projektu (np. laboratorium, biuro badawcze, itp.) uzyskuje 4 punkty. W przypadku, gdy Wnioskodawca deklaruje współpracę z instytucją B+R i przedstawił list intencyjny uzyskuje 2 punkty. Punkty zostaną przyznane jedynie w przypadku gdy do wniosku zostaną dołączone kopie podpisanych umów, porozumień z instytucjami naukowo-badawczymi lub kopie listów intencyjnych. W przypadku, gdy Wnioskodawca nie deklaruje i nie prowadzi współpracy z instytucją B+R lub nie udokumentował współpracy z instytucjami B+R uzyskuje 0 punktów."
Skarżąca upatruje spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie maksymalnej liczby punktów w ramach tego kryterium w tym, iż do wniosku dołączyła dwa oświadczenia złożone przez podmioty będące w jej przekonaniu jednostkami B+R.
Sąd podziela w tym zakresie w pełni ocenę Agencji, która uznała, iż przedłożone oświadczenia nie dają podstaw do przyznania maksymalnej liczby punktów (4).
Jak wynika z przytoczonej wyżej treści kryterium maksymalna liczba punktów może być przyznana wówczas, gdy wnioskodawca prowadzi współpracę z instytucją B+R. Wymaga to istnienia konkretnych umów lub porozumień ustalających konkretne warunki takiej współpracy. Przedstawione przez skarżącą oświadczenia odwołują się jedynie bradzo ogólnikowo do prowadzonej współpracy i nie mogą być potraktowane jako dowód realnie, aktualnie prowadzonej współpracy. Można im przypisać co najwyżej charakter listu intencyjnego, wyrażającego wolę nawiązania współpracy, której konkretne ramy zostaną określone w drodze szczegółowych umów. W tej sytuacji w świetle brzmienia "Kryteriów wyboru projektów" były podstawy do przyznania skarżącej 2 punktów, co też Agencja uczyniła.
Jest to kluczowy argument przesądzający o zasadności oceny Agencji w tym zakresie. Dodatkowo trafnie Agencja podnosi wątpliwości co do tego, czy spółka "P." może być uznana za instytucję B+R. Z treści przedłożonego oświadczenia w języku angielskim oraz jego tłumaczenia wynika jedynie, że spółka jest producentem maszyn dla przemysłu spożywczego i "jest wyposażona w Centrum Badań i Rozwoju".
Dokumentacja konkursowa nie zawiera "definicji legalnej" pojęcia "instytucja B+R". Poszukując wskazówek do interpretacji tego pojęcia można odwołać się do pomocniczo do wskazanego w odpowiedzi na skargę rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE, seria L,.Nr 214, s. 3). Rozporządzenie należy do grupy aktów, które określają w jakich przypadkach i na jakich warunkach pomoc publiczna (co obejmuje badaną sprawę) może być udzielana bez obowiązku uzyskania uprzedniej zgody (notyfikacji) Komisji Europejskiej.
Rozporządzenie posługuje się pojęciem: "organizacji badawczej" i definiuje je jako: podmiot (prawa publicznego lub prywatnego) taki jak wyższa uczelnia czy instytut naukowo-badawczy, niezależnie od jego statusu prawnego lub sposobu finansowania, którego głównym celem jest prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych oraz rozpowszechnianie ich wyników poprzez działalność dydaktyczną, publikacje lub transfer technologii. Wszystkie zyski są reinwestowane w działalność badawczą, rozpowszechnianie jej wyników lub dydaktykę. Przedsiębiorstwa mogące wywierać wpływ na taką organizację w roli, na przykład, jej udziałowców/akcjonariuszy czy członków nie mają preferencyjnego dostępu do potencjału badawczego tej organizacji ani do wyników prowadzonych przez nią badań (art. 30 pkt 1).
Szukając wskazówek do interpretacji pojęcia "instytucja B+R" użytego w treści "kryteriów..." można odwołać się również do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. Nr 96, poz. 618, ze zm.), w świetle którego instytutem badawczym w rozumieniu ustawy jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce, zwana dalej "instytutem".
W tej sytuacji trudno uznać przedsiębiorcę, będącego producentem określonych towarów, który posiada struktury organizacyjne w zakresie badań i rozwoju za instytucję B+R w rozumieniu "Kryteriów wyboru projektów". Chodzi tu o podmioty, których istota działalności opiera się właśnie na prowadzeniu badań i transferze technologii, a nie takie, dla których jest to sfera wspierająca działalność główną w zakresie produkcji określonych towarów.
Skoro to obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie za pomocą wszelkich dostępnych argumentów, odpowiadającym wymogom prawnym naboru wniosków, że jego wniosek spełnia warunki do przyznania punktów w ramach poszczególnych kryteriów, to również w zakresie współpracy z instytucją B+R powinien wykazać, że dołączone do wniosku dokumenty (np. opinie), rzeczywiście pochodzą od tego rodzaju instytucji.
Konkludując: sąd nie dostrzega podstaw, aby zakwestionować prawidłowość oceny wniosku skarżącej przez Agencję w zakresie kryterium współpracy z instytucją B+R.
W przypadku kolejnego z kryteriów, które stało się źródłem sporu pomiędzy skarżącą a Agencją – "Gotowość realizacji projektu" – "Kryteria..." wskazują, iż w przypadku pozostałych rodzajów projektów [innych niż infrastrukturalne] oceniający przyzna 5 punktów jeśli Wnioskodawca dołączy do Wniosku kopię dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością lub lokalem, gdzie usytuowane zostaną zakupione w ramach projektu środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne (np. akt własności, umowa najmu, itp.).
W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, załączone przez nią do wniosku dokumenty w postaci odpisu z księgi wieczystej, nie pozwalają na uznanie, że zostały spełnione warunki do przyznania wnioskowi 5 punktów w ramach analizowanego kryterium.
W treści Biznes Planu (punkt C.5) skarżąca oświadczyła, że zakupione w ramach projektu środki trwałe "zostaną zainstalowane w zakładzie O. S.A. przy ulicy J. w C.". W związku z takim oświadczeniem, dołączone do wniosku załączniki powinny jednoznacznie wskazywać prawo do dysponowania tą właśnie nieruchomością. W przypadku wniosku skarżącej tak nie jest. Załączony odpis z księgi wieczystej nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, że chodzi o nieruchomość położoną w C. przy ul. J., nie ma bowiem w tym dokumencie odwołania do adresu (numeru porządkowego nieruchomości). Odpis odwołuje się jedynie do numerów ewidencyjnych działek.
Dodatkowo w treści odpisu figuruje zapis, że jedna z działek (nr ewid. [...]) została odłączona i przeniesiona do innej księgi wieczystej. Należy ponadto wskazać, że odpis z księgi, aby był wystarczająco wiarygodny, powinien być możliwie jak najaktualniejszy (tzn. data jego wystawienia powinna być jak najbliższa dacie złożenia wniosku). W analizowanym przypadku załączony odpis nie zawiera żadnej daty jego wystawienia, co uniemożliwia weryfikację aktualności zapisów, które potwierdza.
Jeszcze raz należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia takich argumentów i takiej dokumentacji, która w sposób nie budzący żadnych wątpliwości będzie świadczyć o spełnieniu wszystkich warunków do uzyskania odpowiedniej liczby punktów w ramach danego kryterium. Jeżeli wnioskodawca nie dochowa w tym zakresie należytej staranności nie może kierować wobec Agencji zarzutu, że ocena została zaniżona. W analizowanym przypadku nic nie stało na przeszkodzie, aby do wniosku dołączyć aktualny odpis z księgi wieczystej, a także wypis z ewidencji gruntów i budynków, który – zawierając informację o numerach porządkowych nieruchomości – jednoznacznie wskazywałby na tożsamość działek z wskazanymi we wniosku.
W konkluzji sąd stwierdza, że nie ma podstaw aby kwestionować zgodność z prawem oceny wniosku skarżącej przez Agencję w ramach kryterium "Gotowość realizacji projektu".
Strona skarżąca zakwestionowała również ocenę Agencji w zakresie kryterium innowacyjności projektu. Skarżąca argumentowała, że przedmiotem inwestycji jest zakup nowoczesnej, kompletnej linii produkcyjnej do wytwarzania zakąsek, słodkich płatków śniadaniowych, popcornu i pelletu. Innowacyjność tych urządzeń, a co za tym idzie – innowacyjność całego projektu została potwierdzona załączoną do wniosku opinią, wystawioną przez jednostkę naukową.
Odniesienie się do tych argumentów wymaga przedstawienia treści kryterium i właściwego sposobu jego interpretacji.
"Kryteria wyboru projektów" wskazują, że punkty w tym kryterium są przyznawane, jeżeli projekt zakłada wdrożenie innowacji produktowej, procesowej, organizacyjnej lub marketingowej. W zależności od okresu stosowania wdrażanej innowacji w skali międzynarodowej, krajowej lub lokalnej (województwo) oceniający powinien przyznać 3, 7 lub 10 punktów. Co szczególnie istotne w sprawie, w świetle cytowanego dokumentu: "Oceniający przyznaje punkty w tym kryterium biorąc pod uwagę oświadczenie przedsiębiorcy o okresie stosowania wdrażanej innowacji pod warunkiem jednak, że oświadczenie to jest uzasadnione. Wnioskodawca powinien przede wszystkim podać źródła informacji jakie pozwoliły mu określić okres stosowania innowacji na rynku regionalnym, krajowym lub międzynarodowym. Mogą to być opinie jednostek badawczo-naukowych, innych niezależnych instytucji bądź stowarzyszeń branżowych, dokumenty patentowe, dokumenty określające standardy i normy, publikacje naukowe, literatura fachowa, oświadczenia producenta itp.
Kopie takich dokumentów bądź ich wyciągi lub streszczenia (np. w przypadku literatury fachowej) powinny być dołączone do wniosku o dofinansowanie. W przypadku, gdy oświadczenie przedsiębiorcy nie będzie odpowiednio udokumentowane oceniający przyzna 0 punktów w tym zakresie.
Należy odwołać się również do dokumentu: "Wytyczne dla Wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013", które zawierają swoiste definicje innowacji. W świetle "Wytycznych..." innowacja procesowa (technologiczna) – to zmiana w stosowanych przez przedsiębiorstwo metodach wytwarzania/metodach świadczenia usług, a także w sposobach docierania z produktem do odbiorców. Metody te mogą polegać na dokonywaniu zmian w urządzeniach lub w organizacji produkcji, mogą też stanowić połączenie tych dwóch rodzajów zmian lub być wynikiem wykorzystania nowej wiedzy. Mogą mieć one na celu produkcję lub dostarczenie nowych lub udoskonalonych produktów, które nie mogłyby być wytworzone czy też dostarczone przy pomocy metod konwencjonalnych. Celem tych metod może być także zwiększenie efektywności produkcji lub dostarczenie istniejących produktów.
Z przedstawionych zapisów dokumentacji konkursowej płynie wniosek, że pojęcie innowacyjności procesowej projektu należy interpretować jako innowacyjny charakter technik produkcji lub świadczenia usług. Chodzi tu zatem o znane już, ale nie stosowane jeszcze na szerszą skalę procedury produkcji lub świadczenia usług, zapewniające określone korzyści (np. oszczędność kosztów, mniejsze negatywne oddziaływanie na środowisko, etc.). Nie chodzi przy tym o innowacyjność w skali przedsiębiorstwa (przedsiębiorstwo wprowadza nie stosowane wcześniej przez siebie techniki produkcji lub świadczenia usług), lecz o innowacyjność rynkową – techniki produkcji lub świadczenia usług innowacyjne na danym rynku.
Odnosząc powyższe uwagi do treści wniosku skarżącej spółki należy zgodzić się z oceną Agencji, że skarżąca błędnie upatruje innowacyjności projektu w innowacyjnym charakterze rozwiązań stosowanych w urządzeniach, które mają być nabyte w ramach projektu. Zarówno wniosek, jak i dołączona doń opinia potwierdzają innowacyjny charakter planowanych do zakupu urządzeń, ale w ogóle nie odnoszą się do innowacyjności techniki produkcji lub świadczenia usług, która ma być efektem realizacji projektu.
Jest to całkowicie chybiona argumentacja – we wniosku należało wykazać innowacyjny (w skali odpowiedniego rynku) charakter technik produkcji lub świadczenia usług, które zostaną wprowadzone dzięki realizacji projektu. W tym zakresie spółka nie podaje żadnych argumentów. Cały wywód w Biznes Planie (a także w opinii) sprowadza się do wykazania innowacyjnego charakteru linii technologicznej, która ma być zakupiona. Nie ma żadnych argumentów, odnoszących się do tego, że dzięki realizacji projektu spółka wprowadzi innowację procesową stosowaną na danym rynku nie dłużej niż okresy wskazane w kryteriach. Bez tego nie da się określić, czy projekt spełnia warunki wskazane w opisie kryterium.
Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze Agencja odmówiła przyznania punktów w ramach badanego kryterium nie ze względu na podważenie kompetencji podmiotu, który wystawił opinię, lecz ze względu na to, że opinia wykazała jedynie innowacyjność planowanych do zakupu środków trwałych, nie zaś innowacyjność procesową samego projektu.
Należy przy tym mieć na uwadze, że samo przedłożenie opinii nie uzasadnia przyznania punktów w ramach analizowanego kryterium. Treść "Kryteriów..." wskazuje jednoznacznie, że oświadczenie przedsiębiorcy podlega ocenie. Skoro opiera się ono na przedłożonych przez wnioskodawcę opiniach, one również muszą podlegać ocenie pod kątem logiczności, spójności i wiarygodności. W przeciwnym razie złożenie kilku kompletnie bezwartościowych opinii musiałoby skutkować automatycznym przyznaniem punktów w ramach kryterium innowacyjności, co wypaczałoby sens oceny projektu w tym zakresie. Konkursowy charakter procedur rozdziału ograniczonych przecież środków, zasady równego dostępu do ubiegania się o te środki oraz transparentności reguł oceny wniosków wymagają, aby dofinansowanie otrzymały projekty najlepsze z punktu widzenia celów osi priorytetowej i działania, w ramach którego organizowany jest konkurs. Sprowadzanie oceny kryterium do przedstawienia opinii, które mogą być przecież kompletnie bezwartościowe i nieobiektywne, przeczy tym zasadom.
W związku z powyższym w ocenie sądu, Agencja zasadnie odmówiła przyznania punktów projektowi skarżącej spółki w ramach kryterium innowacyjności.
Z przedstawionych wyżej względów nie można podzielić zarzutów skarżącej spółki, że ocena projektu przez Agencję została dokonana w sposób niezgodny z prawem.
Niezależnie od argumentów podniesionych w skardze, sąd nie znalazł innych uchybień, które mogłyby skutkować uznaniem, że ocena spornego projektu dokonana przez Agencję nastąpiła w sposób naruszający prawo.
Sąd uznaje natomiast za celowe odniesienie się w kontekście badanej sprawy do skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. (sygn. akt: P 1/11; OTK-A 2011/10/115). Należy przypomnieć, że wyrokiem tym Trybunał zakwestionował jako niezgodne z Konstytucją niektóre przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stanowiące podstawę do opracowania całej dokumentacji programu operacyjnego, w oparciu o którą przygotowywane są i oceniane wnioski o dofinansowanie projektów. Ponadto zakwestionowane zostały podstawy prawne, na jakich opiera się system środków odwoławczych przewidzianych w programach operacyjnych.
W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011 r. nie może skutkować automatycznie uznaniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo tylko dlatego, że zakwestionowano ustawowe podstawy tworzenia dokumentacji programów operacyjnych dotyczącej przeprowadzania konkursów i środków odwoławczych od rozstrzygnięć w nich podjętych. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny stwierdzając niekonstytucyjność powołanych wyżej przepisów jednocześnie odroczył termin utraty ich mocy obowiązującej o maksymalny, 18-miesięczny okres czasu, wskazując, iż jest to okres konieczny dla stworzenia nowych regulacji, które uregulują sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania.
Po drugie dość oczywistym jest, że natychmiastowe odrzucenie wszystkich regulacji, które opierają się na niekonstytucyjnych przepisach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju doprowadziłoby do swoistej anarchii prawnej i niemożności przeprowadzania żadnych procedur konkursowych w ramach programów operacyjnych. Efekty takiego kierunku interpretacji skutków wyroku TK dotknęłyby w największym stopniu właśnie potencjalnych beneficjentów, zamknęłyby im bowiem drogę do ubiegania się o środki z funduszy unijnych aż do czasu zmiany przepisów przez ustawodawcę.
Z tych względów sąd prezentuje stanowisko, że pomimo wyroku TK z 12 grudnia 2011 r., niekonstytucyjne przepisy ustawy i oparte na nich regulacje poszczególnych programów operacyjnych powinny być stosowane do upływu okresu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej lub do czasu ich zmiany przez ustawodawcę.
Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.